غزل شمارهٔ ۱۴

برداشت: جان تو هنوز از بدن خارج نشده، اما آرزوی تو در ارتباط با جان است. تو هنوز بندگی نکرده‌ای و ایمان تو آرزویی است که در دل داری.

برداشت: در جایی که هرکسی به نوبت مورد توجه قرار می‌گیرد، تو مانند موریانه‌ای کوچک نخواهی بود و آرزوی داشتن سلطنت سلیمان را در سر می‌پروری.

برداشت: تو موری نیستی و هیچ کمکی به موری نکرده‌ای، حالا چطور آرزوی داشتن مردان را داری؟

برداشت: مثلاً کسانی که به قدرت و مقام دست می‌یابند، مانند فرعون، ادعا و خودپسندی می‌کنند و به حقایق بزرگ اشاره می‌کنند. اما در خفا، آرزوی دستیابی به مقام‌های والا و بزرگ را دارند، مانند آرزوی موسی برای رهایی از زنجیرها و رسیدن به آزادی و هدایت.

برداشت: مانند کودکان که دامن خود را به شکل اسب درآورده‌اند و آرزو دارند در میدانی سوارکار شوند.

برداشت: تو با صداقت و انصاف به درد و رنجی که هنوز به آن نرسیده‌ای، واکنش نشان داده‌ای و در پی درمانی هستی که آرزویش را داری.

برداشت: بر روی تار عنکبوتی که مگسی پخته و سرخ شده وجود دارد، بال‌های جبرئیل تنها آرزوی مگسان است.

برداشت: هر روز، سگ بوسعید آرزو دارد که یک کاسه آش و دو نان داشته باشد.

برداشت: سعدی می‌گوید در این دنیا که تو به‌عنوان موجودی کوچک و ناچیز قرار داری، اگر دل‌ات آرزوی نزدیکی به مقام سلطنت و بزرگی را دارد، باید humble و فروتن باشی.