غزل شمارهٔ ۱۳

برداشت: من از خوشبختی این دنیا شادمانم که این دنیا به خاطر او شاداب است. عاشق همه موجودات عالم هستم، زیرا همه‌ی این موجودات به خاطر او وجود دارند.

برداشت: ای دوست ،نسیم صبحگاهی که مانند دم عیسی مرده را زنده میکند،از جانب پروردگار است آن را غنیمت شمار تادل مرده خود را زنده کنی

برداشت: نه آسمان به منطق خود درست است و نه ملک و مَلَک به دست آوردند آنچه که در دل و رویدادهای درونی انسان‌ها وجود دارد.

برداشت: می‌توانم زهر را با لذت بخورم چرا که شاهد و معشوقه‌ام به من تعلق دارد. با این حال، درد را هم به جان می‌خرم چرا که درمان نیز از اوست.

برداشت: اگر زخم خونینی که دارم بهبود نیابد، حداقل این خوب است که آن زخم هر لحظه برایم مرهمی دارد.

برداشت: برای عارف، غم و شادی تفاوتی ندارند. ساقی، باده را بده تا خوشحالی بیافریند، زیرا این غم نیز از اوست و بخشی از وجود اوست.

برداشت: حکومت و فقر برای ما تفاوتی ندارد، زیرا در این زمینه همه افراد به خاطر عبادت و اعتقاد خود سر تسلیم فرود آورده‌اند.

برداشت: ای سعدی، اگر سیل نابودی خانهٔ عمر را ویران کند، دل خود را محکم نگه‌دار؛ زیرا اساس بقا و ماندگاری از آنجا ناشی می‌شود.