غزل شمارهٔ ۱۲

برداشت: بهتر است که کسی مانند من به وصال معشوق نرسد، زیرا او نمی‌تواند ضعف خود را در برابر کمال معشوق تحمل کند.

برداشت: من بارها احساس حسادت می‌کنم به مردمک چشم که این چشم شاداب چقدر می‌تواند زیبایی دوست را ببیند.

برداشت: کیست که به شمع تعلق بگیرد و در کنار نور آن بسوزد، تا زیبایی‌های جلال معشوقش را تجربه کند؟

برداشت: ای دوست، روزهایی که در خوشی و نعمت سپری می‌شود، روزه‌داری کن تا شاید در شب قدر به وصال دوست نائل شوی.

برداشت: دور بودن از خواسته‌های نفسانی باعث می‌شود که در شرایط دشوار و تحت فشار، نتوانیم از بودن در کنار دوستان لذت ببریم.

برداشت: اگر دوست جان و سر را بخواهد، ما ایستاده‌ایم و دوستان تا این حد برای دوست احتمال را می‌پذیرند.

برداشت: آدمی که در راه محبت و وفاداری به معشوق جانش را فدای او کند، خوشبخت است، حتی اگر تقدیرش به گونه‌ای باشد که زیر پاهای یار قرار گیرد.

برداشت: اگر از تو شکایتی داریم، به خود تو مربوط می‌شود. در مقابل دشمنان نمی‌توانیم حال دوستان را به زبان بیاوریم.

برداشت: سعدی به شدت به معشوقش دل بسته و از هر طرف به او می‌نگرد، تا جایی که همه چیز را در عالم فقط از منظر دوست می‌بیند و فقط او را می‌بیند.