غزل شمارهٔ ۱۱

برداشت: کسی که در دنیای مادی جایی ندارد، در واقع در تمام شهرها و مکان‌ها می‌تواند احساس تعلق کند. درویش در هر جایی که شب فرارسد، خانه و جای او خواهد بود.

برداشت: یک فرد بی‌خانمان که هیچ چیز ندارد به جز خدای خود، نباید او را گدا نامید، زیرا در واقع، خداوند او، بزرگ‌ترین حاکم و سرپرست اوست.

برداشت: مرد خدا در هیچ کجای زمین بیگانه نیست؛ چرا که هر جا که می‌رود، تمام آنجا متعلق به خداست.

برداشت: هر که از ثروت، قدرت و مقام خود دور شود، در واقع به هر کسی که برسد، او برایش آشنا و نزدیک خواهد بود.

برداشت: کسانی که به راحتی فکر می‌کنند، فقط به دنبال آسایش هستند، اما عارفان واقعی می‌دانند که آرامش حقیقی در مواجهه با سختی‌ها و مشکلات نهفته است.

برداشت: عاشق وقتی که به دیدار محبوبش می‌رسد، دیگر در هیچ‌چیز جز عشق او تمایل نشان نمی‌دهد و هر چیزی که بعد از آن باشد برایش بی‌ارزش و خطرناک است.

برداشت: هر چه که داری، رها کن و عبور کن، زیرا این زندگی پنج روزه ارزش چندانی ندارد و مرگ همیشه در پشت سر ماست.

برداشت: هر کسی که به خاطر عشق کشته شود، نگران نباش؛ زیرا برای او در جهان جاودانگی، بهایی برابر با خون او وجود دارد.

برداشت: هر چیزی که از دوست بگیری، نعمت است. سعدی می‌گوید که رضایت خود را نخواهید، چون رضایت دوست مهم‌تر است.