غزل شمارهٔ ۷

برداشت: عاشقان در هر دو جهان، هدفشان دیدار توست و خواسته‌های جویندگان حقیقت، در واقع راضی نگه داشتن توست.

برداشت: هر کجا که پادشاهی و رهبری وجود دارد، تسلط و فرمانروایی آنجا زیر سایه تو و تسلیم توست.

برداشت: من قصد داشتم عشق تو را پنهان نگه‌دارم، اما در این شهر، همه جا شلوغ و پر از حرف و حدیث درباره توست.

برداشت: هر کجا که سلطنت، مقام و رهبری وجود دارد، همه‌چیز به عظمت و بزرگی تو وابسته است.

برداشت: گروهی در پی لذت‌های دنیوی هستند و به دنبال نعمت‌های مادی می‌باشند، عده‌ای دیگر نیز به فکر زندگی پس از مرگ و عاقبت خود هستند، اما آنچه برای ما اهمیت دارد، عشق و محبت توست.

برداشت: هر جا که نشانی از درد و رنج عشق تو وجود داشته باشد، دل‌ها به خاطر محبت و احساسات تو به تنگ آمده‌اند.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند امیدوار به بقای همیشگی و عهدی باشد که همیشه برقرار بماند. تنها پادشاهی توست که همیشه و به‌طور دائم پابرجاست.

برداشت: اگر با مهربانی به ما آسیب می‌زنی یا با خشم، ما هرچه که باشد راضی هستیم؛ زیرا هرچه که تو تصمیم بگیری، همان درست است.

برداشت: هر فردی به چیزی وابسته است و برای برآورده شدن نیازهایش امید دارد، اما امیدواریم که رحمت بی‌پایان تو شامل حال ما شود.

برداشت: هر کسی به کارهای خود امیدوار است، ولی سعدی تنها به رحمت و بخشش تو امیدوار است.