غزل شمارهٔ ۶

برداشت: ای یار عزیز، که دل من همیشه آرزوی تو را دارد، اگر حتی جانم را هم بپذیری، آن نیز برای توست.

برداشت: هیاهو و شوق عارفان و آرزوی عاشقان به خاطر بهشت نیست، بلکه آرزوی ملاقات توست.

برداشت: اگر به ما تاج و مقام می‌دهی، هدف ما جلب رضایت توست و اگر هم با تیغ و خشونت عمل می‌کنی، باز هم خواسته ما کسب رضایت توست.

برداشت: اگر با من نیکی کنی یا به من ظلم کنی، هر چه انجام دهی بر اساس اراده و خواست توست.

برداشت: اگر در دام کافر باشی یا در دندان شیر، برای کسی که با تو آشناست، شادی معنا دارد.

برداشت: هر کجا که قدم می‌گذاری، نشانه‌ای از شادی و زندگی وجود دارد و هر جا که دست‌های غمگینی به دعا بلند می‌شوند، به خاطر توست.

برداشت: نه تنها من به خاطر تو در تنگنا هستم و گرفتار، بلکه در هر سو افرادی دیگر نیز هستند که دل‌شکسته و درمانده از محبت تویند.

برداشت: گروهی در آرزوی نعمت‌های دنیوی هستند، گروهی دیگر به فکر آخرت‌اند و ما تنها به یاد تو هستیم.

برداشت: قدرت روح عاشقان به توجه و محبتی است که از سوی تو به آنها می‌رسد، و این محبت برای جان‌های زنده و شاداب آرامش و شادابی می‌آورد.

برداشت: اگر ما تقصیر کرده‌ایم، تو بسیار مهربانی. عذری که ما داریم به خاطر امیدی است که به وفای تو داریم.

برداشت: شاید در آنجا که رحمت و بخشش بی‌نهایت تو وجود دارد، گناهان ما قابل محاسبه نباشند.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به بقای همیشگی و پیمان ماندگار امیدوار باشد، اما سلطنت جاودان و دوام تو ابدی است.

برداشت: هر جایی که سلطنت و رهبری وجود دارد، به احترام و عظمت تو وابسته است.

برداشت: سعدی نمی‌تواند به طور کامل از تو تعریف کند و زبان او از ستایش تو ناتوان است. سکوت او نشان‌دهنده محدودیت ستایشش از توست.