غزل شمارهٔ ۵

برداشت: حسرت می‌خورم بر گفتگوهای قدیمی و بر حقایقی که شناختم، چرا که زمان، سنگ جدایی را میان ما قرار داد.

برداشت: دو دوست بدون اینکه فرصتی از عمرشان هدر برود، در کنار هم بودند و آسمان در لحظه‌های مناسب به سرعت به سمت آنها آمد.

برداشت: زمانی که دل باید به خاطر خشم دوری بگیرد و محبت را ترک کند، خوشا به حال کسی که از ابتدا دلش به کسی بند نبوده و محبت را فدای درد و رنج نکرده است.

برداشت: گروهی هستند که به خاطر محبتشان از ما دل و جان هزینه کرده‌اند و ما نمی‌توانیم به اندازه محبت آنان دل خود را به آنها بدهیم.

برداشت: ما برای لذت و شادی خودمان با دوستانمان لحظات خوشی را فراهم کرده بودیم، اما زندگی به‌گونه‌ای دیگر پیش رفت و اجازه نداد که این خوشی‌ها ادامه پیدا کند.

برداشت: سعدی از آن روزی که بی وفایی دنیا و ناپایداری آن را شناخت، دیگر به گفتگو با مردم نپرداخت.

برداشت: اگر زمان بد و پست دستت را مانند چنگ بگیرد، به آن اعتماد نکن؛ زیرا در آن صورت به تو آسیب خواهد زد.