غزل شمارهٔ ۲

برداشت: ما قلم را در دست گرفتیم تا با آن اراده خود را به پیش ببریم؛ اختیار واقعی آن کسی است که سرنوشت درویش را رقم می‌زند.

برداشت: کسی که می‌خواهد برای خود ثروت بیشتری نسبت به آنچه تقسیم شده، داشته باشد، باید بداند که هر چه بیشتر بخواهد، زحمت بیشتری هم خواهد کشید. پس بهتر است کمتر طمع کند.

برداشت: دنیا به زیبایی و جذابیت‌هایش آمیخته است، اما در این میان، درد و رنجی نیز وجود دارد. اگر خواهان لذت و خوشی هستی، باید تحمل سختی‌ها و خطرات را نیز داشته باشی.

برداشت: ای کسی که از کاروان عقب مانده‌ای و هنوز خواب آلودی، تلاش کن تا دوباره دوستان و همرهان خود را پیدا کنی.

برداشت: من در تو مردانی را نمی‌بینم که بتوانند به چالشی بزرگ بپردازند. اگر مردی هستی، باید با هوس‌های نفسانی که به کفر می‌انجامد، مبارزه کنی.

برداشت: زمانی که انسان‌های نادان به حقیقت پی خواهند برد که مانند شبان، وقتی گرگ، میش‌ها را به شکار می‌برد.

برداشت: به دیگران خیر و نیکی برسان و برای خودت هم خیرخواهی کن، چرا که نفس خوب‌اندیش هیچ‌گاه به بدی نمی‌رود.

برداشت: انسانیت یعنی رحمت و محبت به کسانی که در سختی و مشکلات هستند؛ این احساس انسان را تکان می‌دهد وقتی که رنج و ظلم بر دیگران را ببیند و متوجه شود که آنها هم مثل خود او می‌توانند در موقعیت‌های سخت قرار بگیرند.

برداشت: مردان خدا به راستی عمل کردند و گفتند: ای فقیه، ابتدا خودت را نصیحت کن.

برداشت: هر چیزی که می‌خواهی برای خودت حرام کن، سعدی، چون اگر آن را نخواهی، فرقی بین خودت و دیگران نیست.