غزل شمارهٔ ۱

برداشت: سپاس و ستایش بی‌پایان خداوندی را که خالق ماست و وجود ما را به وجود آورده است.

برداشت: ای خداوند توانا و بخشنده، ای پروردگار مهربان و بخشایشگر، از تو طلب رحمت و مغفرت داریم.

برداشت: پادشاه پادشاهان چه ارزشی دارد اگر به گروهی از گدایان رحم کند؟

برداشت: پروردگارا، به لطف خود به ما ایمان و شهادت بخشیدی.

برداشت: از نعمت‌ها و بخشش‌های تو خواهش داریم که دیگر از ما چیزی گرفته نشود و همچنان بر عطا و بخشش تو متمرکز باشیم.

برداشت: شگفتی‌ای نیست که به لطف و رحمت خداوند، اگر تو بتوانی گناهان و اشتباهات را برطرف کنی.

برداشت: خداوندا، به من آگاهی و شناخت عظمت و مقام والایی که به پیامبران و دوستان خود بخشیده‌ای، عطا کن.

برداشت: بیشتر از هر چیزی، به کسانی که در عرصه عبادت تلاش و رنج می‌کشند، توجه کن؛ زیرا آن‌ها توانسته‌اند بر شیطان و خواسته‌های نفس خود غلبه کنند.

برداشت: هرگز خلاف انصاف عمل نکن و به حق کسانی که پرهیزگار و نیکوکارند، به من که نیکوکار نیستم، آسیب نزن.

برداشت: مسلمانان با صدای بلند و با ایمان بگویید "آمین"، زیرا گفتن این کلمه باعث قوی‌تر شدن دعا می‌شود.

برداشت: خدایا، ما هیچ راهی برای درمان مشکلات و دفع شر شیطان و سرنوشت نمی‌شناسیم.

برداشت: وقتی از بی‌دولت و بی‌نظمی دور شدیم، به دوستان و نزدیکان خود نزدیک‌تر می‌شویم و لطف و رحمت الهی شامل حال ما می‌شود.

برداشت: ای خدا، اگر تو سعدی را از خود دور کنی، محمد (ص) را به عنوان شفیع او می‌فرستد تا او را نجات دهد.

برداشت: محمد، سرور سادات و علمای بزرگ است، و او چراغ و روشنی چشم تمام پیامبران است.