سیه چَردهای را کسی زشت خواند
جوابی بگفتش که حیران بماند
دربارهٔ این سروده
شخصی سیاهپوست را زشت خطاب میکند و او در جواب میگوید که من تقصیر خود را نمیپذیرم و زیبایی و زشتی را از خودم نمیدانم. او به شخص زشتگو میگوید که من چگونه به تو مربوط هستم، در حالی که زیبایی و زشتی در دست خداوند است. او به قدرت و رحمت خدا اشاره میکند و از او میخواهد که به او کمک کند و بخاطر گناهانش بخشایش بخشد. در نهایت، او اعتراف میکند که در زندگی گناه کرده و به رحمت الهی امیدوار است تا او را از این گناهان نجات دهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
نه من صورت خویش خود کردهام
که عیبم شماری که بد کردهام
تو را با من ار زشت رویم، چه کار؟
نه آخر منم زشت و زیبانگار
از آنم که بر سر نبشتی ز پیش
نه کمکردم ای بندهپرور، نه بیش
تو دانایی آخِر که قادر نِیَم
توانای مطلق تویی، من کیم؟
گرم ره نمایی، رسیدم به خیر
وگر گم کنی، باز ماندم ز سِیر
جهانآفرین گر نه یاری کند،
کجا بنده پرهیزکاری کند؟
چه خوش گفت درویش کوتاهدست
که شب توبهکرد و سحرگه شکست
گر او توبه بخشد، بماند درست
که پیمان ما بی ثباتاست و سست
به حقّت که چشمم ز باطل بدوز
به نورت که فردا به نارم مسوز
ز مسکینیَم روی در خاک رفت
غبار گناهم بر افلاک رفت
تو یکنوبت ای ابر رحمت، ببار
که در پیش باران، نپاید غبار
ز جُرمم در اینمملکت، جاه نیست
ولیکن به ملکی دگر راه نیست
تو دانی ضمیر زبانبستگان
تو مرهم نهی بر دل خستگان