بخش ۲۲ - حکایت

برداشت: در شهر صنعا، کودکی را دیدم که در حال گذر بود و نمی‌دانم باید بگویم چه بر سرش آمده یا چه وضعیتی دارد.

برداشت: سرنوشت نتوانست زیبایی یوسف را به تصویر بکشد، چون ماهی، مانند ماهی یونس، به گور او دست نیافت.

برداشت: در این باغ، درخت بلند و زیبایی نیامده است که باد مرگ ریشه‌اش را از زمین نکند.

برداشت: درختی که سی سال عمر کرده، از ریشه‌اش یک باد سخت را به همراه می‌آورد.

برداشت: اینکه در خاک گل زیبایی شکوفا شود چیز عجیبی نیست، چرا که بسیاری از گل‌ها و زیبایی‌ها قبلاً در آن خاک نهفته و خوابیده‌اند.

برداشت: به دل گفتم که ای عیب و ننگ مردان، بهتر است بمیرند تا اینکه کودکانی بی‌گناه و پاک، در مواجهه با بزرگ‌ترها و افراد آلوده قرار بگیرند.

برداشت: به خاطر تفکرات و سردرگمی‌هایی که داشتم، سنگی را از کنار آرامگاهش برداشتم.

برداشت: در آن مکان تاریک و تنگ، به شدت ترسیده‌ام و حالتی نابه‌سامان دارم که انگار رنگ‌ام عوض شده است.

برداشت: وقتی که از آن تغییر به هوش برگشتم، صدای فرزند عزیزم به گوشم رسید.

برداشت: اگر از تاریکی و ناامنی ترسیدی، نترس و با نور و روشنایی به سوی امن و آرامش قدم بردار.

برداشت: اگر در شب آخرت بخواهی که مانند روز روشن باشی، باید از همین‌جا چراغ عمل خود را روشن کنی.

برداشت: تن کارگر از گرما می‌لرزد، مبادا که نخلش به بار بنشیند و میوه دهد.

برداشت: عده‌ای زیادی به اشتباه فکر می‌کنند که وقتی چیزی به وفور دیده می‌شود، می‌توانند از آن بهره‌برداری کنند، در حالی که آن چیز هنوز به دست نیامده است.

برداشت: سعدی می‌گوید: کسی که بی‌ملاحظه و بی‌توجه عمل کند، ممکن است دیگران را نیز به اشتباه بیندازد و نتایج ناگواری به بار آورد. این رفتار می‌تواند مشابه افرادی باشد که بدون دقت، تنها به نشاندن دانه‌ها می‌پردازند، بدون آنکه به عواقب آن فکر کنند.