بخش ۲۰ - حکایت سفر حبشه

برداشت: من در سرزمین دور و غریب حبش پا گذاشتم، و دل خود را از دغدغه‌های زندگی رها کرده و به خوشی‌ها پرداختم.

برداشت: در راه، دکه‌ای را مشاهده کردم که تعدادی از افراد بی‌خانمان در اطراف آن جمع شده و منتظر بودند.

برداشت: در اینجا شاعر به سفری درون خود اشاره می‌کند که شبیه به سفر در یک بیابان است. او در این مسیر احساس آزادی کرده و مانند پرنده‌ای است که از قفس رهایی یافته است.

برداشت: یکی گفت که این زندانیان به نصیحت گوش نمی‌دهند و حقایق را نمی‌پذیرند.

برداشت: اگر هیچ‌کس از ظلم تو آسیب نبیند، پس اگر کل جهان هم در مقابل تو بایستد، چه اهمیتی دارد؟

برداشت: یکی نباید در کار مردم فریب و نیرنگی به کار گیرد، چرا که فکر نکند که این کار می‌تواند مشکلاتی برای مسئولان و دیوان‌سالاران ایجاد کند.

برداشت: اگر عفت و پاکدامنی‌ات فریب بخورد، هیچگاه دلیری و شجاعت تو زیر زبانت پنهان نخواهد ماند.

برداشت: نیکان و خوبان را هیچ‌کس به بند نمی‌کشد، پس از خدا بترس و از حاکم نترس.

برداشت: زمانی که من خدمت و کار خوب و پسندیده‌ای انجام می‌دهم، به هیچ‌وجه نگران بدخواهی‌های دشمنان نیستم.

برداشت: اگر فردی با جدیت و تلاش عمل کند، خداوند او را به عنوان بنده‌ای ارزشمند و گرامی خواهد شناخت.

برداشت: اگر انسان در خضوع و بندگی خود تفکر و رای درست نداشته باشد، از مقام انسانی پایین می‌آید و به حالت جانورانه و بی‌ارزشی می‌رسد.

برداشت: برای موفقیت و پیشرفت، قدمی به جلو بردار و از دنیای مادی دور شو. اگر در جا بمانی و حرکت نکنی، در واقع به موجودات پایین‌تر و ناکارآمدتری تبدیل خواهی شد.