بخش ۱۸ - حکایت زلیخا با یوسف (ع)

برداشت: زلیخا وقتی که از عشق و محبت مست شد، به یوسف نزدیک شد و دستش را به دامان او گرفت.

برداشت: آنگونه دیو شهوات او را تسلیم کرده بود که مانند گرگی به یوسف حمله‌ور شده بود.

برداشت: بانوی مصر مجسمه‌ای از سنگ مرمر داشت که در صبح و عصر به آن می‌نگریست و به آن توجه می‌کرد.

برداشت: در آن لحظه چهره‌اش را پنهان کرد تا مبادا در نظر دیگران ناپسند به نظر بیاید.

برداشت: یوسف دچار غم و اندوه شده و در گوشه‌ای نشسته است و دستش را به سر می‌ساید، در حالی که نفس خانم ستمگری به او فشار می‌آورد.

برداشت: زلیخا دستانش را بوسید و به پای او گفت: ای کسی که پیمانت سست است، چرا به اینجا آمدی؟

برداشت: دل را با سختی و ناراحتی نزار و بی‌جهت در هنگام خوشی و شادی، آن را به هم نریز.

برداشت: روحش از چشمانم رفت و به چهره جوی پیوست، پس از تو خواهش می‌کنم که برگردی و به زشتی‌های من ننگری.

برداشت: تو بر روی سنگ نشسته‌ای و به من خجالت می‌دهی؛ من از خداوند پاک شرمنده‌ام.

برداشت: چه فایده‌ای دارد که آدم از چیزی پشیمان شود، وقتی که عمر خود را به هدر داده است؟

برداشت: افرادی به خاطر چهرهٔ سرخ و زیبا به نوشیدنی می‌پردازند، اما در نهایت به وضعیتی زرد و ناراحت‌کننده دچار می‌شوند.

برداشت: امروز برای عذرخواهی اقدام کن، زیرا فردا فرصتی برای گفت‌وگو وجود نخواهد داشت.