بخش ۱۵ - حکایت

برداشت: یاد من می‌آید که در دوران کودکی‌ام، روز عید همراه پدرم به بیرون رفتیم.

برداشت: مشغول بازی و سرگرمی شدم و در هرج و مرج مردم، از پدرم دور افتادم.

برداشت: از ترس و وحشت، ناگهان فریاد پدر را بلند کردم و او نیز به من گفت که گوشم را بپوشانم.

برداشت: ای گُلِ خوش‌چهره، چند بار به تو گفتم که مرا رها کن و دستت را از دامنم بکشی.

برداشت: کودک کوچک نمی‌داند که تنها چگونه می‌تواند خود را از مشکلاتی که در راهش وجود دارد، رها کند.

برداشت: تو هم ای بیچاره، باید تلاش کنی و به سنگینی بار زندگی‌ات ادامه بدهی. سعی کن از تجربه‌ها و دانش دیگران بهره‌مند شوی و راهنمایی‌های آن‌ها را بپذیری.

برداشت: با انسان‌های کم‌مایه و بی‌قضاوت همراه مشو، زیرا اگر چنین کنی، از اعتبار و وقار خود کاسته می‌شود.

برداشت: به جمع نیکوکاران بپیوند و با آنها ارتباط برقرار کن، زیرا عارف واقعی نباید از در جویایی حقیقت شرم کند.

برداشت: شاگردان مانند بچه‌ها به قدرت و توانایی مشایخ وابسته‌اند و مشایخ همچون دیواری محکم و استوار هستند.

برداشت: از رفتار یک کودک کوچک بیاموز که وقتی به کمک نیاز دارد، به دیوار تکیه می‌کند.

برداشت: از زنجیر افراد ناپارسای رهایی یابید تا در جمع پرهیزگاران قرار بگیرید.

برداشت: اگر خواسته‌ای داری، به این حلقه چنگ بزن که سلطان نیز از این در نمی‌تواند بگذرد.

برداشت: برو و مانند سعدی، که انسان خوبی بود، به جمع‌آوری علم و دانش بپرداز.

برداشت: ای کسانی که در محراب محبت و دوستی ساکنید، فردا بر سر سفره‌ی روحانی نشسته‌اید.

برداشت: از گدایان دوری نکنید، زیرا کسی که مروت دارد، به بندگان و بی‌نوایان بی‌اعتنایی نمی‌کند.

برداشت: اکنون باید با آگاهی و عقل عمل کرد، زیرا فردا فرصتی برای برگشتن نخواهد بود.