بخش ۱۲ - حکایت در عالم طفولیت

برداشت: به یادم می‌آید که پدرم همیشه در هر لحظه مورد رحمت و نعمت باران قرار داشت.

برداشت: در دوران کودکی‌ام، برای یادگیری و تحصیل، لوح و دفتر خریدم و به خاطر این کار، یک انگشتر طلا هم خریدم.

برداشت: ناگهان یکی از مشتریان به در آمد و با خرما از دستم انگشتری گرفت.

برداشت: اگر کودک خردسال نتواند انگشتری را شناسایی کند، به راحتی می‌توان آن را از او گرفت، حتی با زبانی شیرین.

برداشت: تو هم ارزش عمر خود را نشناختی و در لذت‌های زندگی غرق شدی.

برداشت: در روز قیامت، نیکوکاران از پایین‌ترین جایگاه‌ها به بالاترین مرتبه‌ها خواهند رسید و به مقام‌های عالی دست خواهند یافت.

برداشت: تو خودت را از شرم پنهان نگه‌دار، چون اعمال و کارهای خودت می‌تواند فضاحت را به بار بیاورد.

برداشت: برادر، از کارهای بدی که انجام می‌دهی خجالت بکش، چرا که این کارها تو را در برابر افراد نیکوکار شرمنده می‌کند.

برداشت: در آن روزی که از اعمال و گفتار انسان‌ها سؤال می‌شود، افراد بزرگ و با اراده نیز از ترس و هراس به لرزه درمی‌آیند.

برداشت: به جایی که پیامبران از ترس و وحشت به دل می‌افتند، تو چه بهانه‌ای برای گناه خود داری؟ بیا و با صداقت رو به رو شو.

برداشت: زنانی که با میل و رغبت از مردان ناپاک پیروی کنند، به‌سراغ آن‌ها نمی‌روند.

برداشت: آیا از مردانگی خود شرم نمی‌کنی در حالی که زنان از تو بیشتر قدرت پذیرش دارند؟

برداشت: زنان به دلایلی مشخص باید گاهی از انجام وظایف خود دست بردارند.

برداشت: تو بهانه‌ای نیاور و به‌سادگی بمان، مانند زنی که نشسته است. ای کسی که کمتر از یک زن هستی، دیگر از مردانگی سخن نگو.

برداشت: من چه توانایی دارم که زبان به سخن آوردن در چنین حالتی؟ این گفتار از سوی پادشاه سخن یعنی عنصری است.

برداشت: هرگاه از حقیقت و صداقت دور شوی، در مسیر انحراف قرار می‌گیری. چه فرقی دارد که چقدر مردانگی داشته باشی، اگر به درستی عمل نکنی؟

برداشت: به آرامش و شادی زندگی بپرداز و در روزهای سخت و دشوار استقامت و قدرت خود را حفظ کن.

برداشت: یک گوزن وحشی را بزرگ می‌کرد و وقتی که جوان شد، ارباب از او روی برگرداند.

برداشت: وقتی که جان به آرامی وداع کرد و به خواب ابدی رفت، زبانش در درونش به حرکت درآمد و چیزی گفت.

برداشت: تو نمی‌دانی که پرورش دادن چنین انسان نازنینی، به چه قیمتی است و آخر سر باید خودت آسیب‌های آن را تحمل کنی.

برداشت: ابلیس به ما طعنه‌ای نزد، زیرا از میان این افراد، جز کارهای ناپسند و بد انتظار نمی‌رود.

برداشت: ای کاش از بدی‌هایی که در وجود ماست فریاد بزنیم، که می‌ترسم گمان ابلیس درست از آب درآید.

برداشت: وقتی که نفرین‌شده قهر ما را پسندید، خداوند او را به خاطر ما به حال خودش رها کرد.

برداشت: ما از این شرم و ننگ کجا می‌توانیم سر بلند کنیم که ما با او در صلح هستیم، اما با حق در حال جنگیم.

برداشت: نگاه دوست مانند یک چیز نادر است، وقتی که چهره تو در مقابل چهره دشمن قرار می‌گیرد.

برداشت: اگر دوستی داری که از او بهره‌مند می‌شوی، نباید به خاطر او از دستورات دشمن تبعیت کنی.

برداشت: شایسته است که از دوست دوری کند، اما اگر دشمنی انتخاب کرده باشد که با او زندگی کند، این قابل قبول نیست.

برداشت: آیا نمی‌دانی که دوست کمتر به تو نزدیک می‌شود زمانی که می‌بیند دشمن در خانه‌ات است؟

برداشت: به سیاهی سیم چه چیزی می‌خواهی خرید که دل خود را از محبت یوسف جدا کنی؟

برداشت: اگر با دوستت عقل و فهم داشته باشی، نباید به عقب برگردی، زیرا دشمنان هرگز به تو توجه و نگهداری نخواهند کرد.