بخش ۱۱ - موعظه و تنبیه

برداشت: آیا تو می‌دانی ای بدن بی‌روح که جان تو مانند پرنده‌ای است که نامش نفس است؟

برداشت: وقتی پرنده‌ای از قفس خارج می‌شود و بندهایش پاره می‌شود، دیگر هرگز به دنبال صید و تلاش تو برنمی‌گردد.

برداشت: فرصت‌ها را غنیمت بشمار، چرا که زندگی لحظه‌ای است. لحظه‌ای که در آن از دانایی بهره‌مند شو بهتر از تمام عمر است.

برداشت: اسکندر که بر سرزمین‌های زیادی سلطه داشت، در لحظه‌ای که از دنیا رفت و زندگی را ترک کرد، هیچ چیزی را با خود نبرد.

برداشت: برای اسکندر در لحظه ی مرگ این امکان وجود نداشت که تمام عالمی که بر آن حاکم بود را از او بگیرند و در ازای آن لحظه ای فرصت بیشتر برای زندگی در این عالم را به او بدهند.

برداشت: همه رفتند و هر کسی چیزی که در زندگی به جا گذاشت، جز نام خوب یا بد او باقی نماند.

برداشت: چرا دل خود را در این مکان بگذاریم در حالی که دوستان و همراهان ما رفته‌اند و ما هنوز در راه هستیم؟

برداشت: پس از ما، همین گل‌ها در باغ خواهند شکفت و دوستانی همگی با هم خواهند بود.

برداشت: دل خود را به آرامش و زیبایی‌های دنیایی که فانی است معطوف نکن؛ زیرا هیچ‌کس در این دنیا نمی‌ماند و دلش را نخواهد گرفت.

برداشت: وقتی که انسان در خاک آرام گیرد، روز قیامت از موی او گرد و غبار برمی‌خیزد.

برداشت: اکنون که فردا ممکن است برایت فرصتی نماند، از خواب غفلت بیدار شو و توجه کن.

برداشت: وقتی به شیراز آمدی، از زحمت سفر پاکیزه شو و خود را تازه کن.

برداشت: پس ای فرد فروتن، به زودی به سفری خواهی رفت و به شهری ناآشنا خواهی رسید.

برداشت: از دو چشمت همچون جوی آب بران ، و اگر زشتی داری، آن را از خود دور کن و پاک کن.