بخش ۱۰ - حکایت

برداشت: یک شب به خاطر سفر، خوابیده بودم و در صبح زود به دنبال کاروانی راهی شدم.

برداشت: یک باد قوی و طوفانی برخاست که چشم‌های مردم دنیا را تیره و تار کرد.

برداشت: در مسیر، دختری بود که با روسری‌اش غباری را که بر پدرش نشسته بود، پاک می‌کرد.

برداشت: پدر به فرزندش می‌گوید: ای عزیزم، تو که دل من را به آرامش و عشق می‌آوری.

برداشت: این بیت به این معناست که نباید اجازه داد خاک و آلودگی زیاد مدت زمانی در چشم بماند، زیرا می‌توان به راحتی آن را با یک پوشش یا حجاب پاک کرد. به عبارتی، نباید خود را در آلودگی‌ها غرق کنیم، زیرا همیشه راهی برای پاکی و بهبود وجود دارد.

برداشت: زمانی که نسیم بر این خاک بگذرد، هر ذره از ما به مکانی خواهد رفت.

برداشت: تو به اندازه‌ای زیبا و جذاب هستی که همچون اسب سرکش و شوق‌انگیز، تو را به سمت سرنوشت و پایان زندگی می‌برد.

برداشت: زمان مرگ تو ناگهان به سراغت می‌آید و نمی‌توان از این سراشیبی زندگی جلوتر رفت و به گذشته بازگشت.