بخش ۶ - حکایت

برداشت: سرنوشت، زندگی کسی را به پایان رساند و دیگران در سوگ او گریبان چاک کردند.

برداشت: یک بیننده باهوش چنین گفت: وقتی که صدای فریاد و زاری به او رسید.

برداشت: اگر دست شما به او می‌رسید، می‌توانستید پرده و کافن او را پاره کنید و او را از مرگ نجات دهید.

برداشت: از درد و رنجی که دارم نچرخ، زیرا دو روز پیش از تو به ‌خودم بسیار پرداختم و به فکر تو بودم.

برداشت: شاید فراموش کرده‌ای که مرگ چگونه توانایی ناتوان را از پا می‌افتد و او را به زانو درمی‌آورد.

برداشت: محقق وقتی بر قبر مرده گل بریزد، این کار را به خاطر آن مرده نمی‌کند، بلکه این عشق و احساس اوست که به خاطر خود او می‌سوزد و آتش می‌گیرد.

برداشت: چه اندوهی از جدایی کودکی که به خاک سپرده شد؟ او بی‌گناه آمد و بی‌گناه رفت.

برداشت: تو با پاکی و صفا به این دنیا آمده‌ای، پس همواره مراقب باش که پاک بمانی؛ زیرا ناپاکی و آلوده شدن عیب و ننگ بزرگی است.

برداشت: اکنون باید این پرنده را مهار کرد، نه اینکه زمانی اقدام کنی که کنترل آن از دستانت خارج شده باشد.

برداشت: اگر تو در جای دیگری نشسته‌ای، دیگران نیز به زودی جای تو را خواهند گرفت.

برداشت: اگر به دنبال شجاعت و دلاوری هستی و نمی‌خواهی به جنگ بروی، تنها باید آماده‌ی مرگ باشی.

برداشت: اگر اسب وحشی از بند رها شود، اما در شن‌ها بماند، همچنان پایش به زمین خواهد بود.

برداشت: تو هم به اندازه‌ای قدرت داری که هنوز به خاک نمی‌خواهی بروی.

برداشت: به خودت زحمت نده و به این مکان کهنسال دل نبند، چرا که هیچ‌چیز در این دنیا پایدار نیست و حتی گنبدها هم عمر محدودی دارند.

برداشت: روزی که گذشت دیگر برنمی‌گردد و فردایی نیز هنوز نیامده است، پس تنها به همین لحظه که اکنون در دست داری توجه کن.