بخش ۳ - حکایت

برداشت: یک پیرمرد نزد پزشک رفت و از درد و رنجش شکایت کرد، به طوری که به نظر می‌رسید به مرگ نزدیک است.

برداشت: اگر دستم به رگ (عصب) نرسد، ای خردمند خوب، که پاهایم هم از جا تکان نمی‌خورند.

برداشت: من به گونه‌ای خوابیده‌ام که انگار در میان گل‌ها غرق شده‌ام.

برداشت: برو، زیرا که اگر از این دنیای فانی کناره‌گیری کنی، ممکن است در روز قیامت از خاک برآیی و رستگار شوی.

برداشت: شادی و نشاط جوانی را از افراد پیر توقع نداشته باش، چون مانند آب روانی که دیگر به جوی برنمی‌گردد، این دوره نیز باز نخواهد گشت.

برداشت: اگر در جوانی تلاش و کوشش کنی، در دوران کهن‌سالی باید هوشیار و دانا باشی.

برداشت: زمانی که عمر از چهل سال عبور کرد، دیگر بی‌خود تلاش نکن، چرا که زمان از دست رفته و دیگر نمی‌توان به آن بر گشت.

برداشت: شادی و شوق من زمانی از بین رفت که شب به صبح تبدیل شد و سپیده دمید.

برداشت: انسان باید از سر هوس‌های بی‌فایده و بازی‌های ذهنی رها شود، زیرا زمانی که به درک واقعی برسد، دیگر جایی برای این بازی‌ها نخواهد بود.

برداشت: دل من چگونه تازه می‌شود در جایی که سبزه برای شکفتن از گل من به وجود نیامده است؟

برداشت: در حالی که در جستجوی تفریح و لذت‌های دنیوی بودیم، بر روی زمین افرادی زیادی را پشت سر گذاشتیم.

برداشت: کسانی که از ما دور شده‌اند و در غیب به سر می‌برند، بیایند و بر سرزمین ما قدم بگذارند.

برداشت: متأسفانه، دوران جوانی با خوش‌گذرانی و سرگرمی سپری شد و از زندگی بهره‌ای گرفته نشد.

برداشت: ای کاش زمانه‌ای که ما را سرشار از روح و زندگی می‌کرد، همچون برقی که می‌گذرد، دیگر بر ما نگذشته بود.

برداشت: من از آرزوی این دنیا کناره‌گیری می‌کنم و به آنچه دارم قناعت می‌کنم؛ نه تنها به خاطر خوشی‌های دنیا، بلکه برای تحمل غم‌های دینی آماده‌ام.

برداشت: متأسفانه درگیر کارهای بیهوده شدیم و از حقیقت فاصله گرفتیم و غافل ماندیم.

برداشت: معلم به کودک می‌گوید که ما هیچ کاری نکردیم، اما با این حال، روزگار به خوبی گذشت.