بخش ۲ - حکایت پیرمرد و تحسر او بر روزگار جوانی

برداشت: شبی در دوران جوانی و با خوشی و نشاط، به مدت مدت زمانی کنار جوانان دیگر نشسته بودیم.

برداشت: مانند بلبل که می‌خواند و گل تازه‌ای که به زیبایی درخشان است، با شوخی و شادی در کوچه‌ها صدا و نوا به راه انداخته‌اند.

برداشت: پیری با تجربه و آگاه از زندگی، در کناری نشسته است و از دوری چرخه زمان، موهایش سفید شده است.

برداشت: زمانی که فندق دهانش را بسته و صحبت نمی‌کند، به هیچ وجه شبیه ما نیست که لب‌هایمان از خنده همچون پسته باز است.

برداشت: جوانی تو سپری شده است، ای مرد سالخورده! چرا در گوشه‌ای از حسرت زندگی می‌کنی و خود را به زحمت می‌اندازی؟

برداشت: کسی خود را از دلتنگی رها کند و با آرامش در کنار جوانان زندگی کند.

برداشت: پیرمردی از مخفیگاهش برآشفت و پاسخ داد. به آنچه او به شکل سالخوردگی و حکمت گفت، دقت کن.

برداشت: وقتی نسیم صبحگاهی بر گلستان می‌وزد، طبیعی است که درختان جوان شروع به تکان خوردن کنند.

برداشت: باید از جوانی و سرسبزی استفاده کرد و خوش گذرانی کرد، زیرا وقتی که به پیری و زردی برسد، دیگر فرصت لذت و شادابی نخواهد بود.

برداشت: زمانی که بهار می‌رسد، درخت بید به زندگی بازمی‌گردد و درختان دیگر با شکوفه‌ها و برگ‌های تازه، خود را زینت می‌دهند در حالی که درختی دیگر خشک و بی‌برگ باقی می‌ماند.

برداشت: مرا با جوانان درگیر نکن، زیرا صبح روز پیری و کهنسالی برای من آغاز شده است.

برداشت: آن باز نری(جان) که در اختیار من بود، هر لحظه نزدیک است رشته را ببرد.یعنی مرگ و پایان زندگی من نزدیک است.

برداشت: شما به درستی در این جمع حضور دارید، زیرا ما از نعمت‌ها فاصله گرفته‌ایم.

برداشت: وقتی بر بالای مقام و بزرگی نشسته‌ای، از غبار و مشکلات دیگران چشم پوشی کن و به لذت‌های جوانی خود توجه داشته باش.

برداشت: برف بر پر زاغ نشسته و من نمی‌توانم مانند بلبل به تماشای باغ بنشینم.

برداشت: زیبایی و جذابیت طاووس توجه همه را جلب می‌کند، پس به چه چیزی از پروازی که از بلندی پایین آمده توجه می‌کنی؟

برداشت: من در موقعیتی دشوار و تنگ قرار دارم، اما اکنون شما در حال تجربه خوشی و سرسبزی تازه‌ای هستید.

برداشت: آیا وقتی گل‌های ما پژمرده می‌شوند، دیگر نمی‌توانند زیبایی و طراوت گذشته را به دست آورند؟

برداشت: پدرم به من امید و تکیه‌گاه داده است، اما تکیه کردن به زندگی خودم اشتباه است.

برداشت: مسلمان جوان با اعتماد به نفس و قاطعیت بلند می‌شود، در حالی که پیران به کمک و حمایت از او متوسل می‌شوند.

برداشت: به جمال من نگاه کن، مثل طلای خالص به داخل آب می‌روم، وقتی آفتاب می‌تابد و رنگ من زرد می‌شود.

برداشت: میل به پختن و نابغه شدن، اگر از یک کودک ناتمام باشد، به طور خاص زشت نیست، در حالی که اگر از یک فرد پیر و نادان باشد، بسیار زشت و ناپسند است.

برداشت: من باید مانند کودکان از شرم گناهانم گریه کنم، نه اینکه مثل آنها، به طرز کودکانه زندگی کنم.

برداشت: لقمان به خوبی بیان کرده است که بهتر است انسان برای مدت کوتاهی از زندگی خود به درستی و شایستگی زندگی کند، تا اینکه سال‌های زیادی را در اشتباه و نادرستی سپری کند.

برداشت: از صبح زود در خانه به خوبی زندگی کردن، بهتر از این است که پول و ثروت را از دست بدهی.

برداشت: جوانی تا زمانش به پایان رسید و به دوران پیری رسید، در حالی که او در جوانی با انرژی و نشاط بود، حالا پیرمرد بیچاره به آرامش ابدی رفت.