بخش ۱۴ - در سابقهٔ حکم ازل و توفیق خیر

برداشت: ابتدا او محبت خود را در دل من نشاند و سپس من در برابر او سر فرو آوردم.

برداشت: اگر از جانب حق توفیق و خیری به کسی نرسد، آیا از بنده چیزی به دیگران می‌رسد؟

برداشت: ببین زبان چه چیزی را بیان می‌کند و به اعترافی که دارد توجه کن، چرا که خود زبان، سخن‌هایی را می‌گوید.

برداشت: درک و شناخت انسان به وسیله چشم‌هایش است که به افق‌های آسمانی و زمین‌ شناسی نگاهی عمیق و وسیع دارد.

برداشت: اگر درک تو به خوبی باشد و بتوانی اوج و فرودها را تشخیص دهی، چرا این در به روی تو باز نشد؟

برداشت: او از عدم به وجود آمد و در این بخشندگی خود را متعهد کرد و در برابر آن به احترام ایستاد.

برداشت: اگر تو از خصلت سخاوت دور شوی، چطور می‌توانی از مقام بندگی رهایی یابی؟ این امکان ندارد که از جایگاه تسلیم و سجود به دور باشی.

برداشت: خداوند به انسان عقل و کلام عطا کرد و همچنین گوش آفرید تا بیانگر احساسات و افکار درونی‌اش باشد و به این ترتیب، انسان بتواند درون خود را بهتر درک کند.

برداشت: اگر داستانی را بیان نمی‌کردی، هیچ‌کس از دل تو آگاهی پیدا نمی‌کرد.

برداشت: اگر تو نیستی، پس کوشش جاسوس برای شنیدن خبر به چه دردی می‌خورد؟ چگونه خبر به دانایی سلطان می‌رسد؟

برداشت: من زبان شیرینی برای بیان احساساتم دارم و تو به شنیدن و درک این کلمات مجهز هستی.

برداشت: همیشه این دو مانند دربانان در کنار در هستند و اخبار را از یک سلطان به سلطان دیگر منتقل می‌کنند.

برداشت: چرا به این فکر می‌کنی که کار نیک یا عبادت تو خوب است؟ به این شکل به کارهای خوبت نگاه کن که اینها هم از لطف و توفیق الهی است که به تو ارزانی شده است.

برداشت: وقتی که باغبان‌ها گلهای نوباوه و تازه‌ی فصل را به عنوان هدیه به نزد شاه می‌برند؛ آن گلها نیز از باغ شاه هستند.