باب هشتم در شکر بر عافیت

بخش ۱۱ - حکایت

سرودهٔ سعدی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

ز ره باز پس مانده‌ای می‌گریست

که مسکین تر از من در این دشت کیست؟

۲

جهاندیده‌ای گفتش ای هوشیار

اگر مردی این یک سخن گوش دار

۳

برو شکر کن چون به خر بر نه‌ای

که آخر بنی آدمی، خر نه‌ای

بازگشت به سروده‌های سعدی