بخش ۹ - حکایت

در این اشعار شاعر از حالتی سخن می‌گوید که شخصی برهنه و بی‌پناه است و به سرنوشت خود شکایت می‌کند. او از گرما و سختی‌هایی که تحمل می‌کند، نالان است و حس می‌کند که مانند غذایی ناپخته به جوش آمده است. یکی به او توصیه می‌کند که در زندان بی‌صدا باشد و در عوض، شکر خدا را به‌جا آورد، زیرا او دچار مشکلاتی مانند دیگران نیست. در واقع، شاعر به فلسفه‌ای عمیق‌تر اشاره دارد که در برابر مشکلات، صبر و شکرگزاری بهترین راه است.