بخش ۲۷ - حکایت درویش صاحب‌نظر و بقراط حکیم

برداشت: شخصی به زیبایی کسی نگاه کرد و از شدت شور و احساس عاشقانه‌اش دچار تغییر حال و احوال شد.

برداشت: او به اندازه‌ای عرق ریخت که شبنم بر برگ‌های بهاری نمی‌تواند به آن اندازه باشد.

برداشت: بقراط، در حینی که سوار بر اسب بود، از کناری گذشت و از حال کسی که حالش خوب نبود پرسید که چه بر او گذشته است.

برداشت: کسی گفت این عابد انسان پاکی است که هرگز اشتباهی از او سر نمی‌زند.

برداشت: رود در روز و شب، در بیابان و کوه جاری است و از صحبت با انسان‌ها دوری می‌کند، زیرا از آنها خسته و آزرده خاطر است.

برداشت: دلش به خاطر زیبایی‌اش مجذوب شده و نگاهش آنچنان در دنیای زیبایی‌اش غرق شده که انگار پاهایش در گل آن فرورفته است.

برداشت: وقتی که از طرف مردم مورد سرزنش قرار می‌گیرد، از شدت ناراحتی اشک می‌ریزد و می‌گوید: چرا باید زیاد به سرزنش‌ها اهمیت دهم؟ بهتر است ساکت بمانم.

برداشت: نگو اگر به زاری و شکایت بپردازم، بی‌دلیل نیست؛ چون فریاد من ناشی از یک علت مشخص و نزدیک است.

برداشت: این نقش از دلت نمی‌رباید، آن چیزی دل را می‌برد که این تصویر به وجود آورده است.

برداشت: مرد باتجربه و آزموده‌ای این حرف را شنید که به خوبی پرورش یافته و دارای اندیشه‌های سنجیده است.

برداشت: این سخن بیان می‌کند که اگرچه نام و شهرت نیکی کسی ممکن است به گوش برسد، اما نباید هر چیزی را به هر کسی گفت. باید دقت کرد که با چه کسانی صحبت می‌کنیم و چه مسائلی را در میان می‌گذاریم.

برداشت: آیا تنها جمال و زیبایی که خداوند خلق کرده‌است و نمودار جمال و حسن اوست همین پسران خوبروی خوش سیماست که هوش از سر آن درویش برده و او را مفتون کرده؟ در واقع گوید که این همه زیبایی‌های هستی همه نشان از صفت زیبایی خداوند است

برداشت: اگر که واقعا در ادعای خود راستگو هستند پس چرا آن ظفل یک روزه که او هم مانند خوبرویان تجلی حسن و جمال الهی و مظهر جمال اوست، آن درویش هوسران را مدهوش نکرد که آن را هم خداوند خلق کرده و از زیبایی‌های خود در وجود او نهاده و اتفاقا این موجود بسیار خرد و کوچک سبب تحیر بیشتر می‌شود.  برای آنکه در ادعای خود صادق است و از مشاهده مخلوقات به حسن خالق پی می‌برد همه هستی تجلی جمال و جلال الهی است. شیخ در یکی از قصائد خود که بسیار معروف است با این مطلع که بامدادان که تفاوت نکند لیل و نهار ... از آغاز این قصیده اشاره می‌کند که آفرینش همه تنبیه خداوند دل است و نیز اینهمه نقش عجب بر در و دیوار وجود. و در آن قصیده همه هستی را مظاهر زیبایی و جمال خالق کعرفی می‌کند و خلقت نارنج، برگ درختان سبز و،،، را در نظر هوشیار همه را هم سبب معرفت کردگار است)

برداشت: کسی که اهل تحقیق و معرفت شناس است در زیبایی و حسن خالق فرقی میان شتر و زیبا رویان منطقه چین و چگل تفاوتی نمی‌بیند و او تنها به خداوند توجه دارد و نه ظاهرپرستی و هوسرانی می‌کند

برداشت: هر کلمه‌ای که می‌نویسم، مثل نقابی است که بر روی زیبایی دل‌انگیز و خاصی قرار گرفته است.

برداشت: معانی بسیاری در زیر کلمات ظاهری نهفته است، همان‌طور که در پرده‌ی معشوق زیبایی‌هایی پنهان است و در ابر ماه، روشنایی خاصی وجود دارد.

برداشت: در نوشته‌های سعدی نمی‌توان ناراحتی و غم را گنجاند، زیرا پشت پرده زیبایی‌های زیادی نهفته است.

برداشت: این گفت‌وگو مانند یک مجلس پرنور است که همچون آتش در آن، روشنی و گرما وجود دارد.

برداشت: من از دشمنان ناراحت نخواهم شد حتی اگر به من حمله کنند، چون از این آتش که به خاطر پارسی بودنم در وجودم شعله‌ور است، دچار تلاطم می‌شوم.