باب هفتم در عالم تربیت

بخش ۱۷ - گفتار اندر کسانی که غیبت ایشان روا باشد

سرودهٔ سعدی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

سه کس را شنیدم که غیبت رواست

وز این درگذشتی چهارم خطاست

۲

یکی پادشاهی ملامت پسند

کز او بر دل خلق بینی گزند

۳

حلال است از او نقل کردن خبر

مگر خلق باشند از او بر حذر

۴

دوم پرده بر بی‌حیایی متن

که خود می‌درد پرده بر خویشتن

۵

ز حوضش مدار ای برادر نگاه

که او می‌درافتد به گردن به چاه

۶

سوم کژ ترازوی ناراست خوی

ز فعل بدش هرچه دانی بگوی

بازگشت به سروده‌های سعدی