بخش ۱۶ - حکایت

برداشت: اهل طریقت، افراد آگاهی هستند که با استقامت و ثبات، مدتی را در کنار هم در مکانی خلوت و آرام به تفکر پرداختند.

برداشت: یکی از آن‌ها غیبت کسی را شروع کرد و درباره‌ی بیچاره‌ای صحبت کرد.

برداشت: یکی از دوستان به یار خودش می‌گوید: تو که همیشه اینقدر با شور و هیجان هستی، آیا تاکنون در کشورهای خارجی جنگ و مبارزه‌ای داشته‌ای؟

برداشت: او گفت که در طول زندگی‌ام هرگز از پشت این چهار دیوار بیرون نرفته‌ام.

برداشت: در اینجا، یک درویش می‌گوید که تا به حال فردی را مانند این غمگین و بدبختی که می‌بیند، ندیده است.

برداشت: کافر از اقدام دشمنان در امان است، ولی مسلمان از ستم زبانش نمی‌تواند احساس امنیت کند.

برداشت: یک دیوانه در مورد پرنده‌ای سخنی بسیار زیبا و حکیمانه بیان کرده که به قدری پرمعنی است که انسان را به تأمل و تفکر وامی‌دارد.

برداشت: اگر بخواهم در مورد دیگران صحبت کنم، تنها از بدی‌های مادرم یاد می‌کنم و نه از کسی دیگر.

برداشت: فهمیده‌های هوشمند می‌دانند که اطاعت و پیروی از فرمایشات، بهتر از آن است که تنها به احساسات و خواسته‌های مادر دل بسپاری.

برداشت: دوستی که از دیدار فاصله گرفته، برای دوستان دیگر دو چیز را می‌آورد: یکی نام نیکش و دیگری چیزهایی که از او پنهان شده است.

برداشت: یکی از افراد، چیزی را که به حق به او تعلق دارد نادیده می‌گیرند و به ناحق از آن استفاده می‌کنند، و دیگری کسی است که درباره او پشت سرش صحبت می‌شود و نامش را به بدی می‌برند.

برداشت: هر کس که با بدگویی از دیگران به شهرت تو آسیب برساند، نباید از او انتظار خوبی داشته باشی.

برداشت: کسی که پشت سر تو صحبت می‌کند، همان حرفی را می‌زند که در حضور تو بیان کرده است.

برداشت: انسانی که در این دنیا عاقل است، کسی است که در فکر خودش و مسائل درونیش است و از دنیای بیرون و مشکلات آن غافل شده است.