بخش ۱۱ - گفتار اندر غیبت و خلل‌هایی که از وی صادر شود

برداشت: ای جوانمرد صاحب‌خرد! درباره دیگران بد مگوی؛ چه آن شخص نیک باشد یا بد.

برداشت: اگر آن شخص آدم بدی است او را دشمن خود می‌کنی و اگر آدم خوبی است کاری زشت می‌کنی.

برداشت: اگر کسی نزد تو از دیگری بد می‌گوید بدان که دارد درباره خود حرف می‌زند و بد خودش را می‌گوید.

برداشت: زیراکه فعل بدِ آن شخص غایب معلوم نیست که راست باشد یا دروغ ولی این کار زشت بدگویی، عیان است.

برداشت: وقتی که از دیگران بد می‌گویی حتی اگر راست بگویی باز هم بد تو هستی (و داری کار بدی می‌کنی)

برداشت: کسی داشت که دیگری را بدگویی و غیبت می‌کرد شخص دانایی او را گفت:

برداشت: دیگران را نسبت به من بد یاد نکنید و باعث نشوید که فکر بدی درباره شما پیدا کنم.

برداشت: گیرم که از احترام او کاسته شود. اما این بدگویی، مقام و ارزش تو را بیشتر نمی‌کند.

برداشت: شخصی گفت که دزدی از غیبت بهتر است. من پنداشتم که شوخی می‌کند؛

برداشت: به او گفتم: ای دوست حواس‌پرت من، این چیزی که می‌گویی چیز تازه و عجیبی است.

برداشت: در دزدی چه چیزی هست که می‌گویی بهتر از غیبت است؟

برداشت: گفت: بله دزدان و راهزنان لااقل اینقدر شجاعت دارند که با دزدی شکم خود را پر می‌کنند.

برداشت: ولی آدم بدگویِ ساده‌لوح چه کسب کرد؟ نامه اعمال خود را سیاه کرد و چیزی هم بدست نیاورد.