بخش ۱۰ - حکایت در خاصیت پرده پوشی و سلامت خاموشی

برداشت: یک نفر نزد داود طائی نشسته بود و گفت که دیدم یک صوفی به شدت مست شده است.

برداشت: او با دستار و پیراهنی که کثیف شده، در میان گروهی از سگان محاصره شده است.

برداشت: وقتی پیرمرد این داستان را از جوان شنید، به خاطر ناراحتی و آزارش، چهره‌اش را در هم کشید.

برداشت: زمانی به هم ریخت و گفت: ای دوست، امروز به کمک یک دوست خوب نیاز است.

برداشت: از آن جایگاه ناپسند دور شو، زیرا که در دین مورد نهی قرار گرفته و برای عارفان ناپسند است.

برداشت: مثل مردان محکم و استوار بر پشتش سوار شو، زیرا که در این حال به دست او کنترل و تسلطی بر اوضاع ندارد.

برداشت: شنونده از این حرف ناراحت شد و مثل خر که در گل گیر کرده، در فکر و اندیشه فرو رفت.

برداشت: نه ستاره‌ای که قدرت شنیدن فرمان را دارد و نه کسی که بتواند در حالت مستی بار سنگینی را بر دوش بکشد.

برداشت: زمانی طولانی گذشت و هیچ درمانی پیدا نشد، همچنین کسی از فرمان این مسیر سرپیچی نکرد.

برداشت: در میانه کار، آنچه بر دوش او بود را به آرامی برداشت و جمعیتی در اطراف او شروع به شلوغی و هیجان کردند.

برداشت: یک نفر به درویشی که خود را پارسا و پاک‌نهاد می‌دانست، طعنه می‌زد و او را مسخره می‌کرد.

برداشت: یک نفر از صوفیان را ببین که مشغول نوشیدن شراب است و لباسی که به تن دارد را به یک سکه رها کرده‌اند.

برداشت: به آرامی به دیگران اشاره کن که آن شخص مهم و باارزش است و این فرد دیگر حالتی شبیه به مستی دارد.

برداشت: در این شعر، شاعر به نکته‌ای اشاره می‌کند که بهتر است انسان تحت فشار و ظلم دشمن باشد تا اینکه در میان مردم عادی و ناآگاه قرار گیرد. به عبارتی، تحمل سختی از سوی دشمن به مراتب بهتر از زندگی در میان افرادی است که فاقد دانش یا آگاهی کافی هستند.

برداشت: مشکلات و سختی‌ها او را به جایی رساند که نمی‌خواست و باعث شد تجربه‌های تلخی را از سر بگذراند.

برداشت: شب، به خاطر فکر و ناامیدی‌ات خوابم نبرد و صبح روز بعد، پیرمرد به تو آموزش داد.

برداشت: آبروی برادر خود را در جایی به خطر نینداز که مردم شهر آبرو و اعتبار تو را حفظ نمی‌کنند.