بخش ۹ - حکایت در فضیلت خاموشی و آفت بسیار سخنی

برداشت: پیری دانا و مورد احترام گفت که سخنان بزرگترها و حکمت‌های آن‌ها برای شنیدن خوشایند است.

برداشت: در سفر به هند به مکانی بلند رفتم و مشاهده کردم که سیاهی شب مانند یلدای طولانی در پیش رویم گسترده است.

برداشت: تو گفتی که عفریت بلقیس به اندازه‌ی زشتی ابلیس دیده می‌شود.

برداشت: دختری زیبا و دلربا در آغوش او قرار دارد و او به آرامی لب‌هایش را می‌گزد.

برداشت: چنان تنگ و فشرده در کنارش است که گویی شب روز را پوشانده است.

برداشت: مرا به کارهای خوب تشویق کردند و این امر، مانند آتش سودایی در درونم شعله‌ور شد.

برداشت: به دنبال چوب و سنگی بودم که از هر سو به من کمک کنند، و از خدا خواستم که ای کسی که از ترس نام و ننگ فرار می‌کنی، مرا راهنمایی کن.

برداشت: من در میان ناسزا و آزار و آشفتگی، از تاریکی به روشنی رسیدم، مانند سپیدی صبح که از شب تار بیرون می‌آید.

برداشت: ابر تیره و ناخوش در بالای باغ ظاهر شد و آن دایره سفید (احتمالا به نشانه باران یا چیزی شبیه آن) از زیر زاغ (پرنده‌ای سیاه) نمایان گشت.

برداشت: از بی‌قدرتی من، آن موجود بزرگ به من حمله‌ور شد و روح لطیفش را در وجودم قرار داد.

برداشت: ای کسی که به دورویی و فریبکاری مشغولی و با ظاهری زیبا و فریبنده در حال فریب دادن دیگران هستی، تو به دنیا فروخته‌ای دین و ایمان را.

برداشت: مدت‌هاست که دل و جانم را فدای این انسان کرده‌ام و به خاطر او دلم در اضطراب و پریشانی بوده است.

برداشت: الان لقمه‌ای که نپخته بودم آماده شده است، اما تو آن را از دهان من بیرون کشیدی و به آن پایان دادی.

برداشت: به کمک و رحمت کسی نیافت، به شدت اعتراض کرد و فریاد زد که دیگر نشانه‌ای از محبت و رحمت باقی نمانده است.

برداشت: هیچ‌کس از جوانان باقی نمانده که بتواند کمکم کند، چرا که من از این مرد پیر انتقاد کردم و او را به چالش کشیدم.

برداشت: او از پیری خجالت نمی‌کشد و همچنان به دنبال ارتباط با نامحرمان است.

برداشت: او دائم فریاد می‌زد و دامن من را به چنگ گرفته بود، در حالی که من از خجالت سرم را در گریبانم پنهان کرده بودم.

برداشت: عقل من به دل گفت که باید از این وضعیت رهایی یابم و مانند سیر که از پوستش خارج می‌شود، آزاد شوم.

برداشت: اگر با کسی به دشمنی برخواهی، به خداوند اعتماد کن، زیرا در این دنیا، سرنوشت تو را همچون چرخش زمین بر خواهد گرداند، چه بر تو و چه بر دیگری.

برداشت: از نزد زن به سرعت خارج شدم، چرا که در دست او لباس بهتری نسبت به من بود.

برداشت: بعد از مدتی به من سر زد و سؤالی کرد. گفتم مواظب باش!

برداشت: من به خاطر تو توبه کرده‌ام و دیگر نمی‌خواهم که در پیش تو فضولی کنم.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند کاری را به‌راحتی انجام دهد که عاقل به آن فکر کند و در نهایت خود را به‌جای او بگذارد.

برداشت: از سخن تو این نکته را فهمیدم که دیگر به چیزهایی که نمی‌بینم، اهمیت نگذارم.

برداشت: اگر زبانی چون سعدی داری و می‌توانی با عقل و هوش صحبت کنی، پس حرف بزن، وگرنه سکوت کن.