بخش ۶ - حکایت عَضُد و مرغانِ خوش‌آواز

برداشت: پسر عضد بسیار بیمار بود و به خاطر این بیماری از تحمل و صبر پدرش دور افتاده بود.

برداشت: یک انسان دیندار به او گفت که باید اجازه دهی پرنده‌های وحشی از قید و بند آزاد شوند و به زندگی طبیعی خود ادامه دهند.

برداشت: پرنده‌های سحرخوان از قفس‌هایشان آزاد شدند، آیا زمانی که زندان باز شد، آنان نیز در بند خواهند ماند؟

برداشت: در باغی زیبا و دل‌انگیز، آوازه‌خوانی مشهور و خوش‌صدا بر فراز یک طاق ایستاده است و آهنگ سرودش در فضا پخش می‌شود.

برداشت: پسر صبح زود به سمت باغ رفت، اما جز آن پرنده‌ای که بر لبه‌ی ایوان نشسته بود، چیز دیگری پیدا نکرد.

برداشت: بخندید، ای بلبل خوش‌صدا، زیرا تو از گفتن و ابراز احساساتت در قفس مانده‌ای.

برداشت: هیچ‌کس نسبت به تو کاری پنهان ندارد، اما وقتی حرفی را زدی، باید دلیلش را هم بیاوری.

برداشت: نویسنده سعدی به مدت زمانی به خاطر انتقادها و سرزنش‌های دیگران از بیان نظراتش دوری کرده بود و اکنون از این بند آزاد شده است.

برداشت: کسی می‌تواند دل را آرام کند که در کنار او باشد و از گفتگو با دیگران دوری کند.

برداشت: ای خردمند، به عیوب دیگران نپرداز و آنها را به زبان نیاور؛ بلکه به عیوب خود مشغول باش و روی اصلاح آنها تمرکز کن.

برداشت: وقتی که حرف‌های بی‌فایده و نادرست بزنند، گوش نده و مانند کسی که در شرایط نامناسبی قرار دارد، خود را از درک حقیقت دور نکن.