بخش ۵ - حکایت

برداشت: در میان جنگ، فردی به دیگران توهین کرد و به همین دلیل، او را گرفته و به سختی مجازات کردند.

برداشت: مردی که در حالتی ناامید و برهنه نشسته بود و می‌گریست، توجه جهاندیده‌ای را جلب کرد. آن فرد با صدای تند به او گفت: "تو که فقط به خودت توجه می‌کنی، چرا این‌گونه در این وضعیت هستی؟"

برداشت: اگر گلی را ببینی که هنوز غنچه است و دهنش بسته، به این معنا نیست که زیبایی و شکوه او را نمی‌توانی درک کنی. وقتی گل شکفته شود، زیبایی‌اش نمایان می‌شود، بنابراین انتظار زیبایی و شکوه را داشته باش.

برداشت: سخنانش بی‌فکر و بی‌هدف هستند، مانند صدای طنبور که با وجود صدای زیاد، هیچ معنی خاصی ندارد.

برداشت: آیا نمی‌بینی که آتش تنها زبانی است و فقط با آب می‌توان آن را در نفس خاموش کرد؟

برداشت: اگر کسی واقعا مردی باشد، خودش باید از هنر و مهارتش صحبت کند و نه صرفاً به نام کسی که آن هنر را دارد.

برداشت: اگر عطر و بوی خوبی نداری، نمی‌توانی ادعا کنی که خوشبو هستی؛ در این صورت، بوی تو خود به خود نمایان خواهد شد.

برداشت: برای چه باید به قسم‌خوردن اشاره کنیم که طلا از مغرب است؟ کافی است که خود طلا نشان دهد ارزش و کیفیتش چیست.

برداشت: می‌گویند که سعدی از جمع‌گرایان و اهل گفت‌وگو نیست و به نوعی به این دسته تعلق ندارد.

برداشت: اگر پالتویم را پاره کنند، اشکالی ندارد، زیرا من دیگر توان تحمل آسیب به ذهنم را ندارم.