بخش ۴ - حکایت در معنی سلامت جاهل در خاموشی

برداشت: یک شخص خوش‌خلق و موجه وجود داشت که مدتی در مصر سکوت کرده بود.

برداشت: افراد دانا و خردمند، از هر جا که باشند، به خاطر نور و دانشی که دارد، همچون پروانه‌ای به دور او می‌چرخند و به او نزدیک می‌شوند.

برداشت: شبی اندیشیدم که در دل خود پنهان است، چیزی که بر زبان نمی‌آید.

برداشت: اگر من به خودم بپردازم و در درون خود غرق شوم، مردم چه می‌دانند از حال من که دانا هستم؟

برداشت: او صحبت کرد و دشمن و دوست هر دو متوجه شدند که در مصر، کسی نادان‌تر از او وجود دارد.

برداشت: حضور او دچار اضطراب شد و کار ناپسند را انجام داد و بر دیوار مسجد نوشت.

برداشت: اگر به حقیقت خودم می‌نگریستم، به خاطر نادانی‌ام پرده‌نشینی نمی‌کردم.

برداشت: من از پرده زشتی کنار رفتم، زیرا خود را زیبا و نیکو می‌دیدم.

برداشت: کسی که کم صحبت می‌کند یا صدایش بلند نیست، هنگام نیاز به کلام می‌تواند تاثیرگذارتر باشد. وقتی چیزی را گفتی و جذابیتی برایت نمانده، بهتر است که دوری کنی.

برداشت: تو ای خداوند باهوش و باوقار، سکوت تو مانند پرده‌ای است که نادانان را می‌پوشاند.

برداشت: اگر عالِمی، شایستگی و زیبایی خود را از دست بدهد، نیکو نیست و اگر جاهلی، ادب و حیا را از خود دور کند، پسندیده نیست.

برداشت: اگر از احساسات درون خود زود پرده‌برداری کنی، بدان که هر زمان که بخواهی می‌توانی تغییرش دهی.

برداشت: اما زمانی که راز یک مرد آشکار شود، نباید با تلاش برای پنهان کردن آن، دوباره آن را مخفی کرد.

برداشت: قلمی که رازهای سلطان را به خوبی پنهان کرده است، تا زمانی که کاردی بالای سرش نباشد، چیزی از آن بر زبان نمی‌آورد.

برداشت: حیوانات ساکت هستند و انسان‌ها زبان بسته‌اند. بهتر است انسان‌هایی که نمی‌توانند صحبت کنند، نسبت به کسانی که صحبت می‌کنند و به شر و بدی دچار می‌شوند، خاموش باشند.

برداشت: وقتی انسان صحبت می‌کند، باید با دقت و هوشیاری مراقب کلماتش باشد؛ وگرنه ممکن است مانند حیوانات بی‌صدا و خاموش شود.

برداشت: انسان باید از نطق و عقل خود به درستی استفاده کند و مانند طوطی که بدون دانایی سخن می‌گوید، بی‌فکر و نادان صحبت نکند.

برداشت: بهتر است که انسان با کلامش سخن بگوید تا اینکه مانند چهارپایان بی‌زبان باشد؛ اگر تو چیزی را به درستی بیان نکنی، از آن بهتر است که حرفی نزنی.