بخش ۱۴ - گفتار در صبر بر ناتوانی به امید بهی

برداشت: کمال شخصیت یک مرد بزرگ و با افتخار در درون اوست. حتی اگر او ثروت نداشته باشد، هیچ کمبود یا ترسی وجود ندارد.

برداشت: نگذارید خیال کنید که اگر کسی از قشر پایین جامعه به مقام بالایی برسد، طبیعت اخلاقی و شخصیت او تغییر می‌کند و بهتر می‌شود.

برداشت: اگر کسی که به درستی رفتار کند و مهربان باشد، نتواند به آنچه که خواست دارد برسد، باز هم او در خورش زندگی خود، با ثروت و آسایش خواهد بود.

برداشت: مروت و جوانمردی مانند زمین است و باید به نیکی عمل کنیم تا محصولی بروی و جایی خالی نماند.

برداشت: خدایی که از خاک انسان‌ها آفریده، شگفت‌انگیز است اگر انسانی را گم کند.

برداشت: از نعمت‌ها و چیزهای خوب، مقام و بلندای زندگی را جستجو نکن، زیرا این اقبال گاهی باعث می‌شود که بوی ناگواری پدید آید.

برداشت: به سخاوت و بخشش تلاش کن، چون همان‌طور که آب جاری از آسمان به سیل می‌رسد، کمک و نعمت به بخشنده نیز خواهد رسید.

برداشت: اگر شخصی که ذاتاً پست و حقیر است، از مقام و منزلتش بیفتد، دیگر نمی‌تواند به سمت کمال و راست‌گویی برگردد.

برداشت: اگر چیزی ارزشمند دارید، نگران از دست دادن آن نباشید؛ زیرا زمان نمی‌تواند آن ارزش را از بین ببرد.

برداشت: اگر در مسیر خود سنگی ببینی، نمی‌توانی بر روی آن تمرکز کنی و به آن نگاه کنی، زیرا باید به راهت ادامه دهی.

برداشت: اگر ذره‌ای از طلا از دندان بیفتد، با شمع به دنبال آن میگردند.

برداشت: آبگینه (شیشه) را با سنگ می‌سازند، اما آیا می‌توان انتظار داشت که آینه در زیر زنگ (زنگار) باقی بماند؟ این نشان می‌دهد که هر چیزی باید در شرایط مناسب خود رشد کند و اگر در شرایط نادرست قرار گیرد، آسیب خواهد دید.

برداشت: هنر، فضیلت، دین و کمال اهمیت دارند، چرا که افتخار و ثروت ممکن است گاهی به کسی برسد و گاهی هم از او دور شود.