بخش ۵ - حکایت در مذلت بسیار خوردن

برداشت: از بصره چه خبری آورده‌ام که داستان آن به اندازهٔ رطب شیرین است.

برداشت: گروهی از ما در کنار باغ خرما عبور کردیم که در آنجا افرادی با لباس منظم و مشخص در حال رفت و آمد بودند.

برداشت: یک نفر در دل و درون خود غم جمع کرده بود و از بی‌خودی و یأس به شدت ناامید و خوار به نظر می‌رسید.

برداشت: میان فقیر و درخت فاصله‌ای وجود داشت و از آنجا غلتی به گردن او افتاد.

برداشت: این جمله به این معناست که همیشه نمی‌توان از چیزهای خوب بهره‌مند شد و گاهی اوقات انسان عواقب بدی را تجربه می‌کند. اگر کسی به فکر فقط کسب سود یا بهره‌وری باشد، ممکن است در پایان با مشکل یا نتیجه‌ای ناگوار روبه‌رو شود.

برداشت: دهیار آمد و پرسید که چه کسی این را کشت؟ من پاسخ دادم که با tone تند و تیز بر ما فریاد نزن.

برداشت: شکم به دامن کشیده شده بود و به خاطر دل تنگش، رودخانه‌ای وسیع را در بر گرفته بود.

برداشت: شکم به دست انسان وصل است و زنجیری که به پای او بسته شده، نشان‌دهنده‌ی وابستگی او به شکم و نیازهای مادی‌اش است. در این بین، نادر (یک شخصیت تاریخی) به ستایش خدا می‌پردازد.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی کسی دچار دردسر و مشکل می‌شود، ممکن است دیگران را نیز به دردسر بیندازد. در اینجا، به تصویری اشاره دارد که در آن موجودی بزرگ‌تر (ملخ) به خاطر مشکلاتش، موجودی کوچک‌تر (مور) را زیر پا می‌گذارد و به نوعی آن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در واقع، مشکلات و ناملایمات گاهی اوقات می‌توانند بر زندگی دیگران نیز تأثیر بگذارند.

برداشت: به درون برو و به دست خود کار کن، زیرا شکم پر نخواهد شد مگر با خاک (به معنای تلاش و کوشش).