بخش ۴ - حکایت

برداشت: شخص فرهیخته‌ای به شدت بیمار شده بود و کسی به او گفت که برای بهبودی‌اش از شخص خاصی شِکَر بخواهد.

برداشت: گفت ای پسر، مرگ تلخ من به مراتب از رنج ناشی از ترشرویی او بهتر است.

برداشت: عاقل از کسی که به خاطر تکبرش به او بی‌اعتنایی می‌کند، هرگز شِکَر طلب نمی‌کند.

برداشت: به دنبال هر چیزی که دلخواهت است نرو، زیرا تسلیم شدن به تمایلات جسمی جانت را کم‌رنگ می‌کند.

برداشت: نفس اماره بر انسان حکمرانی می‌کند و او را دچار خفت و افت می‌سازد، اما اگر فردی باهوش باشد، باید به حرمت و ارزش او نگاه کند و او را از این ذلت دور نگه دارد.

برداشت: اگر چیزی که می‌خواهی را از لحظه‌های دشواری که تجربه کرده‌ای به دست نیاوری، با نامرادی‌های زیادی مواجه خواهی شد.

برداشت: شکم مثل تنوری است که هر لحظه درد و رنج را شعله‌ور می‌کند و روزی که غذا پیدا نشود، این رنج بیشتر می‌شود.

برداشت: وقتی که چیزی برای خوردن کم و وقت کم‌بودن غذا می‌رسد، شکمت به تنگی می‌افتد، اما وقتی که فرصت و مکان برای خوردن بیشتر داشته باشی، این مشکل برطرف می‌شود.

برداشت: مردی که زیاده‌روی می‌کند، بار سنگین شکم خود را حمل می‌کند و اگر نتواند، بار ناراحتی و غم را به دوش می‌کشد.

برداشت: این بیت اشاره دارد به این که انسان ممکن است از ظاهر و ظواهر زندگی دیگران تحت تاثیر قرار گیرد، اما در واقع مسائل درونی و احساسات واقعی از اهمیت بیشتری برخوردارند. در اینجا، به طور خاص، تاکید بر این است که داشتن دل و روحی بزرگ و آزاد ممکن است ارزشش بیشتر از داشتن ظاهری پر و بزرگ باشد. به طور کلی، مهم‌تر از آنچه که در بیرون دیده می‌شود، آنچه در درون فرد وجود دارد و احساسات واقعی اوست.