بخش ۳ - حکایت

برداشت: یک نفر که بسیار حریص و طماع بود، به سمت خوارزمشاه رفت و شنید که در آغاز صبح، بامدادی طلوع کرده است.

برداشت: وقتی او را دید، به سرعت دو زانو نشست و سپس صورتش را به خاک مالید و برخاست.

برداشت: پسر به پدرش گفت: ای پدر بزرگوار، می‌خواهم از تو در مورد یک مشکل سوالی بپرسم، لطفا پاسخ بده.

برداشت: چرا امروز از این سو نماز خواندی، در حالی که نگفتی قبله به سمت حجاز است؟

برداشت: نفس خود را که به خواسته‌های دنیوی و شهوت‌پرستی مشغول است، نادیده نگیر؛ زیرا هر لحظه به سمتی دیگر کشیده می‌شود.

برداشت: ای برادر، دست به اطاعت او نزن که هر کسی که از فرمان او سرپیچی کند، به عذابش گرفتار خواهد شد.

برداشت: قناعت و رضایت باعث بلندمرتبه شدن انسان می‌شود، ای مرد خردمند، سنگینی طمع و آرزوهای بیش از حد، بر دوش انسان نمی‌تواند تحمل شود.

برداشت: طمع به آبروی تو به خاطر دو تا پول ناچیز از بین رفت.

برداشت: اگر می‌خواهی از آب جوی سیراب شوی، چرا آب را به خاطر برف هدر می‌دهی؟

برداشت: شاید لازم باشد که در برابر راحتی‌ها و آسایش‌ها صبر و تحمل به خرج بدهی، وگرنه مجبور می‌شوی که به سراغ درها و چالش‌های سخت‌تری بروی.

برداشت: برو و دست خود را از آز و طمع کوتاه کن، چرا که نباید چیزی از دیگران بخواهی یا طلب کنی.

برداشت: کسی که به خاطر طمع و امید به چیزی، خود را در خدمت دیگران قرار می‌دهد، نباید به افرادی دیگر وابسته و خدمتگزار بنویسد.

برداشت: از هر مجلسی توقع نداشته باش که تو را از خودت براند، بلکه خودت باید از درون خودت را دور کنی تا کسی دیگر نتواند تو را طرد کند.