بخش ۲ - حکایت

برداشت: حاجی ای به من شانه ای از جنس عاج هدیه داد (رسم حاجیان قدیمی، دادن چنین سوغات هایی بوده)

برداشت: شنیده بودم که یک بار من را سگ خوانده بود (پشت سرم مرا سگ صدا زده بود و توهین کرده بود)، به نوعی از من در دلش چیزی مانده بود.

برداشت: آن شانه ی عاج را انداختم و هدیه ی او را نپذیرفتم، گفتم این استخوان تو را نمیخواهم ولی دیگر مرا سگ نخوان! (تشبیه شانه‌ی عاج به استخوان دادن به سگ)

برداشت: فکر نکن چون سرکه ی خودم را می‌خورم قرار است منت صاحب شیرینی را ببرم! (سرکه در برابر حلوا، نماد خوراک بدون شیرینی و نامطلوب است)

برداشت: ای نفس، سعی کن که به اندک چیزی که داری قانع باشی، که در این صورت شاه و گدا را برابر میبینی (اگر طمع و آز نداشته باشی سلطان و درویش برای تو فرقی نمیکند و عزت خود را با منت کشیدن از بین نمی‌بری)

برداشت: چرا به دنبال خواسته‌ات به سراغ خسرو می‌روی، در حالی که خود خسرو نیز در کنار توست؟

برداشت: اگر خودخواهی تنها به فکر پر کردن شکم خود باشی، بهتر است در خانهٔ دیگران به دنبال آرمان‌هایت باشی.