بخش ۱۴ - حکایت

برداشت: شنیده‌ام که کودکی روزه‌گرفت و با صد زحمت (بیدار شد) و چاشت خورد. (چاشت یعنی طعام بامداد یا اولین غذایی که بعد از بیدار شدن در صبح خورده می‌شود)

برداشت: آن‌روز‌، سائق او را به مدرسه نبرد‌، چون از نظر او، روزه برای کودک دشوار بود. (سائق یعنی کسی که افسار چارپایی را می‌کشد.   کُتاب: مدرسه)

برداشت: پدر و مادر به او آفرین گفتند و محبت کردند و به مبارکی و شادی‌، بر سر او آجیل و پول افشاندند.

برداشت: وقتی‌که نصف روز بر او گذشت، آتش گرسنگی در معده‌اش افتاد.

برداشت: با خود گفت: اگر چند لقمه بخورم، پدر یا مادرم از پنهان و غیب چه‌می‌دانند؟

برداشت: وقتی‌که پسر فقط به پدر و بستگان توجه‌کرد، در پنهان غذا خورد و در ظاهر روزه گرفت.

برداشت: کی می‌فهمد‌، وقتی‌که به خدا بی‌توجه هستی، اگر بی‌وضو در نماز بایستی؟

برداشت: پس آن پیر که برای خوشایند مردم، عبادت می‌کند از آن کودک‌، نادان‌تر است.

برداشت: نمازی که برای خودنمایی به مردم‌، دراز می‌کنی، کلید در دوزخ است.

برداشت: اگر مقصد و نیت تو جز خداست؛ سجاده و عبادت تو را در آتش می‌اندازند.