بخش ۱۲ - مثل

برداشت: شتربچه‌ای به مادرش گفت‌: «رفتن بس است؛ کمی هم استراحت کنیم»

برداشت: پاسخ داد: «اگر مهار در دست من بود، هرگز بارکش کاروان نمی‌شدم»

برداشت: سرنوشت‌، کشتی را به‌آنجا می‌برد که خود خواهد، حتی اگر ناخدا (از خشم و غصه) جامه بر تن خویش پاره کند.

برداشت: ای سعدی! چشم بر دست کسی مدوز که تنها بخشنده و روزی‌دهنده‌، پروردگار است و دیگر هیچکس.

برداشت: اگر خدا پرست هستی او برای تو کافی است و اگر او تو را نپذیرد هیچ‌کس نمی‌تواند خواسته‌ات را روا کند.

برداشت: اگر او تو را تاجدار کند امیدوار باش وگرنه برو و ناامید باش.