بخش ۱۰ - حکایت کرکس با زغن

برداشت: روزی کرکسی به زغنی گفت: کسی دوربین‌تر و تیزبین‌تر از من وجود ندارد.

برداشت: زغن گفت قابل قبول نیست؛ بیا امتحان کنیم تا چه‌می‌توانی در این دشت ببینی.

برداشت: شنیده‌ام که (کرکس) مقدار راه سفر یک‌روزه را از بلندی دید.

برداشت: و گفت‌: اگر باور می‌کنی در آن دشت دوردست، یک دانه‌گندم را می‌بینم.

برداشت: زغن از تعجب و شگفتی فراوان‌، بی‌صبر شد؛ از اوج آسمان به پایین آمدند.

برداشت: وقتی که کرکس به‌نزدیک آن دانه آمد؛ دامی بر پای او گره شد.

برداشت: ندانست از آن دانه‌ای خوردنش‌، که دهر افکند دام در گردنش

برداشت: هر صدفی‌، در و مروارید ندارد؛ تیر رامی هر بار به‌هدف نمی‌خورد. («رامی» یا ابن‌حرب، نام شخصی در صدر اسلام)

برداشت: زغن به او گفت از آن دانه دیدن و تیزبینی چه سود؟ وقتی که نتوانستی دام دشمن را ببینی.

برداشت: شنیده‌ام درحالیکه گردن دربند بود می‌گفت: از تقدیر، نمی‌توان گریخت.

برداشت: وقتی که اجل، قصد کشتن او کرد؛ قضا چشم تیزبین او را بست.

برداشت: در دریایی که بی‌پایان است؛ غرور و زور شناگر چاره‌ساز نیست.