بخش ۸ - حکایت مرد درویش و همسایهٔ توانگر

برداشت: آدم نیکبختی بود به‌نام «‌بختیار‌» که ثروتمند و سرمایه‌دار بود.

برداشت: بختیار در محله فقیران خانه و مسکن داشت؛ پیمانه‌اش از زر پر بود‌، به‌آسانی و فراوانی گندم.

برداشت: وقتی‌که آدم نادار و درویش، آدم ثروتمند را در ناز و نعمت می‌بیند بیشتر دلش بر حال تهی‌دستی خود می‌سوزد.

برداشت: زنی (در آن محله) وقتی‌که شوهرش با دست تهی به‌خانه رفت، با شوهر به مشاجره و جنگ برخاست.

برداشت: که هیچکس مثل تو بدبخت و فقیر نیست؛ مثل زنبور درشت سرخ هستی که عسل نمی‌دهی و جز این نیش چیزی نداری.

برداشت: مردی و مردانگی را از همسایه‌ها بیاموز؛ من که قحبهٔ مفت و مجانی نیستم!

برداشت: مردم همه‌، پول و ثروت و مِلک و اسباب و تجملات دارند؛ چرا تو مثل آنها نیکبخت نیستی؟

برداشت: آن مرد پاک‌دل و پرهیزگار از سینه فغان برآورد؛

برداشت: که من‌، هیچکاره هستم و قدرت بر چیزی ندارم؛ با دست قضا در نیفت.

برداشت: به من اختیار ندادند که «بختیار» باشم.