بخش ۲۲ - حکایتِ جُنید و سیرتِ او در تواضع

برداشت: در دشت صنعا، جنید، سگی را دید که دندان‌هایش در حال کنده شدن از شکارش است.

برداشت: از قدرت و توانایی پنجه‌های شیر، روباه پیر ضعیف و ناتوان شده است.

برداشت: بعد از اینکه صدای بلند و وحشتناک را شنیدی و به دنبال آهو رفتی، ناگهان از طرف گوسفندها ضربه‌ای خوردی.

برداشت: وقتی او را با حالتی ناتوان و بی‌چاره دید، مقداری از خوراک خودش را به او داد.

برداشت: شنیدم که او می‌گفت و با شادی اشک می‌ریخت که چه کسی بهتر از ماست؟

برداشت: امروز به نظر می‌رسد که وضع من بهتر است، اما نمی‌دانم سرنوشت تا چه زمانی این وضعیت را ادامه خواهد داد.

برداشت: اگر پای ایمان از جای خود نلغزد، به سرم تاج بخشش خداوند را می‌گذارم.

برداشت: اگر لباس دانایی و معرفت بر من باقی نماند، از خیلی چیزها کمتر هستم.

برداشت: سگ با وجود تمام ننگ و بدنامی‌اش، زمانی که بمیرد، به دوزخ نخواهد رفت.

برداشت: این مسیر، راهی است که سعدی نشان می‌دهد: انسان‌های بزرگ و باارزش، خود را در احترام و عزت درونشان نگه‌داشته‌اند و به فراسوی خود توجه نمی‌کنند.

برداشت: ملائک به خاطر این موضوع برتری پیدا کردند که خود را از سگ کمتر ندانسته و ارزش وجودی خود را فهمیدند.