بخش ۲۱ - حکایتِ لقمانِ حکیم

برداشت: شنیدم که لقمان رنگ پوستش تیره بود و به هیچ‌وجه نازک و ضعیف نبود.

برداشت: یک نفر کسی را که بنده‌ی خودش می‌دانست، خوار و کوچک شمرد و در کار گل و باغبانی به او توجه کرد.

برداشت: او به سختی‌ها و ناملایمات تحمل کرد و با ستم و خشم او کنار آمد و در یک سال، خانه‌ای به خاطر او ساخت.

برداشت: وقتی که بنده‌ای که قبلاً رفته بود دوباره به نزد او برگشت، لقمان به او پندی قاطع و هشداردهنده داد.

برداشت: به پای او افتاد و عذرخواهی کرد، لقمان با خود گفت: عذرخواهی کردن چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: من در سال‌های دشواری، دلم را به شدت آزرده کرده‌ام، اما چگونه می‌توانم در یک ساعت از دل بیرون برم و احساساتم را رها کنم؟

برداشت: ای مرد نیک، اما من تو را می‌بخشم چون هیچ ضرری از سود تو به ما نرسیده است.

برداشت: تو با سعه صدر و خردمندی، خانه و زندگی‌ام را رونق دادی و به من آگاهی و شناخت بیشتری بخشیدی.

برداشت: در میان افراد متشخص، جوانی وجود دارد که خوشبخت است و زمانی که به او دستور می‌دهم، کارهای دشوار را انجام می‌دهد.

برداشت: شعری به پیامدهای سختی و دشواری در زندگی اشاره دارد. در اینجا شاعر بیان می‌کند که وقتی به یاد سختی‌ها و مشکلات می‌افتد، دلش به شدت غمگین می‌شود و احساس می‌کند که دیگر نمی‌تواند به چیزی اهمیت دهد یا به راهی برود. در واقع، یادآوری این سختی‌ها او را تحت‌فشار قرار می‌دهد و آن را به یک موضوع دردناک تبدیل می‌کند.

برداشت: هر کسی که از ظلم و ستم بزرگان دلخور نشود، به طور طبیعی کسی نیست که برای افراد ضعیف و بی‌پناه احساس نگرانی و دلسوزی کند.

برداشت: اگر با حاکمان به مشکل مواجه شدی، در برخورد با زیر دستانت سختگیری نکن.

برداشت: بهرام‌شاه به وزیرش گفت که نباید با افراد زیر دستان به سختی رفتار کرد و باید با آن‌ها مهربان بود.