بخش ۲۰ - حکایت در معنی احتمال از دشمن از بهر دوست

برداشت: یک نفر مانند سعدی، دلش ساده و بی‌آلایش بود و به خاطر سادگی خود، در مشکلات و چالش‌ها گرفتار شده بود.

برداشت: تو از دشمن سختگوی خود رنج و جفا زیادی دیدی، اما مانند گوی که از ضربه چوگان آسیب می‌بیند، تحمل کردی و نالیدی.

برداشت: تو از کسی نرنجیدی،ناراحت نشدی ،چین به ابرو ننداختی و از روی عشق و محبت و دوست داشتن با هیچ کس تند خویی نمی کنی .

برداشت: یک نفر از او پرسید: آیا برایت شرم‌آور نیست که در مقابل همه این ضربه‌ها و سختی‌ها هیچ واکنشی نشان نمی‌دهی؟

برداشت: انسان‌ها با ناپسندیدن دیگران و تحمل بدی‌ها، سعی می‌کنند از خودشان دفاع کنند و به نوعی از شرایط سخت دور بمانند.

برداشت: نباید از دشمنان خطاها را نادیده گرفت، زیرا اگر این کار را بکنیم، دیگران خواهند گفت که شما دوستی و مردانگی ندارید.

برداشت: شیدای عاشق به معشوق خود پاسخ می‌دهد که شاید بتوان کلامش را با طلا نوشت.

برداشت: دل من تنها جایگاه محبت محبوبم است و هیچ کس دیگر در آن جا نمی‌گیرد.

برداشت: بهلول با روحیه خوش و شاداب خود، به عارفی که دلیر و مبارز بود، گفت: وقتی که از کنار او گذشت، احساس سرزندگی و خوشحالی کرد.

برداشت: اگر این مدعی را به عنوان دوست می‌شناختی، هرگز با دشمن به جنگ نمی‌پرداختی.

برداشت: اگر از واقعیت وجود خداوند آگاهی داشتی، در آن صورت همه موجودات را بی‌اهمیت می‌پنداشتی.