بخش ۱۴ - حکایت

برداشت: ملک صالح، یکی از پادشاهان شام، در صبح زود با خدمتکارش از قصر خارج شد.

برداشت: به دور و بر بازار و محله‌ها سر زدی، مثل عرب‌ها که صورتشان را نیمه‌پوشانده‌اند.

برداشت: کسی که دارای درک و بینش است و در عین حال انسان فروتنی است، هر زمان که این دو خصیصه را در خود داشته باشد، صاحب سرزمین نیکو و صالح خواهد بود.

برداشت: دو درویش در یک مسجد خوابیده بودند و در حالتی آشفته و دل‌شکسته به نظر می‌رسیدند.

برداشت: در شب‌های سرد، آنها خسته و بدون خواب بودند و مانند سک‌های حرا در صبر، به طلوع خورشید می‌اندیشیدند.

برداشت: یکی از آن دو به دیگری می‌گفت که در روز قیامت، حق و حقیقت مشخص خواهد شد.

برداشت: این بیت به توصیف پادشاهانی می‌پردازد که در لذت و خوش‌گذارانی غرق شده‌اند و خود را در مقام و موقعیت برتر می‌بینند. این افراد به زندگی راحت و خوش‌گذرانی مشغولند و از مسؤولیت‌های خود غافل شده‌اند.

برداشت: در بهشت من، کسانی که در دنیا بی‌کس و کار بوده‌اند، با من خواهند بود و من از خاک و گلی که در آن دفن شده‌ام، سر برنمی‌آورم.

برداشت: بهشت بالاترین جا و خانه ماست، اما امروز غم و ناراحتی بر ما حاکم است.

برداشت: در تمام عمر از این افراد چه چیزی جز رنج و کار سخت دیدی که حالا در روز قیامت هم باید به زحمت ادامه بدهی؟

برداشت: اگر شخص نیکوکار به دیوار باغ نزدیک شود، من بینی‌ام را به کفش او می‌زنم.

برداشت: وقتی مرد این سخن را گفت و صالح آن را شنید، دیگر در آنجا هیچ چیز مناسب و خوبی ندید.

برداشت: لحظه‌ای گذشت تا پرتوهای آفتاب از چشمان مردم خواب را بشوید و آن‌ها بیدار شوند.

برداشت: دو نفر را به سرعت به ملاقات فراخواند و با احترام و وقار، آنها را نزد خود نشاند.

برداشت: باران سخا بر آن‌ها ببارید تا ننگ و ذلت از وجودشان زدوده شود.

برداشت: پس از تحمل سختی‌های ناشی از سرما، باران و سیلاب، جمعیتی از بزرگان و نامداران کنار هم نشسته‌اند.

برداشت: درویشان بدون لباس، شب را به صبح می‌رسانند و در خلال روز، عطر و بوی خوش را از عود در فضا پراکنده می‌کنند.

برداشت: یکی از افراد گفت که از میان اینان، راز ملک را پنهان کن، چون تو همان حلقه‌ای هستی که در گوش حکمت جهان قرار دارد.

برداشت: کسانی که محبوب و مورد پسند هستند، با بزرگی و مقام به ما نزدیک می‌شوند. اما بندگان ما چه نیازی به این پسندیدگی دارند؟

برداشت: پادشاه از شادی مانند گلی به شکوفه نشسته، به درویش نگاه کرده و لبخند زده و چیزی گفته است.

برداشت: من کسی نیستم که به خاطر غرور و تکبر، از روی بیچاره‌ها و محرومان روی برگردانم.

برداشت: بهتر است که با من از رفتار ناپسند خود دست برداری، زیرا اگر در بهشت هم باشی، ناسازگاری و ناهماهنگی وجود نخواهد داشت.

برداشت: من امروز در صلح و آرامش با تو هستم، اما فردا تو نباید بر روی من خشمگین شوی یا به من بی‌محلی کنی.

برداشت: اگر می‌خواهی در مسیر بزرگی پیش بروی، باید تواضع و احترام به دیگران را فراموش نکنی و دست در دست انسان‌های ساده‌دل و پاک‌نهاد باشی.

برداشت: هیچ‌کس از شاخ طوبی میوه‌ای نچید، زیرا امروز کسی برای عشق و ارادت خود بذری نکارده است.

برداشت: اگر به کسی ارادت و دوستی نداری، نباید به دنبال خوشبختی و سعادت باشی. تنها با نشان دادن خدمت و تلاش می‌توان به موفقیت دست یافت.

برداشت: کیست که مانند چراغی پر از حرارت، از وجود خود نوري پُر شکوه بیفروزد، مانند چراغی که از آب ساخته شده باشد؟

برداشت: شخصی وجود دارد که نوری را به دیگران می‌بخشد، همان‌طور که شمعی در سینه‌اش شعله‌ای دارد و خود می‌سوزد تا دیگران را روشن کند.