بخش ۲ - حکایت در این معنی

برداشت: قطره‌ای باران از ابری بر دریا فرو افتاد؛ وقتی‌که آن قطره عظمت و بزرگی دریا را دید (از حقارت و کوچکی خود) شرمنده شد.

برداشت: با خود گفت: در برابر دریا من کی هستم؟ اگر او هست من اصلا وجود ندارم

برداشت: وقتی که حقارت و کوچکی خود را دید آنگاه صدف او را در آغوش گرفت و پرورد.

برداشت: دست تقدیر سرانجام او را به جایی رساند که تبدیل به یک مروارید بسیار گرانبها و یگانه شد.

برداشت: آن مقامی که به او رسید دلیلش افتادگی و تواضع بود و آن چه که وجود نداشت را تلاش کرد و با امیدش به آن رسید

برداشت: آدم هوشمند شایسته تواضع و فروتنی را انتخاب می‌کند؛ شاخه‌های پربار میوه سر بر زمین خم می‌کنند.