بخش ۲۵ - مخاطبه شمع و پروانه

برداشت: به یاد دارم که یک شب خوابم نمی‌برد و گفت‌گوی پروانه را با شمع شنیدم.

برداشت: که من عاشق هستم و گریه و غم یک عاشق چیزی عادی است؛ اما تو که عاشق نیستی تو چرا گریه و زاری می‌کنی؟

برداشت: شمع به او گفت‌: ای دوست دردمند من، من یار شیرین خود را از دست داده‌ام.( منظور موم شمع است که از عسل و یار خود جدا گشته است)

برداشت: وقتی که از یار خود، شیرین جدا گشته‌ام پس همچون فرهاد، آتش‌به‌سر و دردمند می‌شوم.

برداشت: این‌ها را می‌گفت و هر دم بیشتر و بیشتر گریه می‌کرد و سیل اشک بر روی زرد او می‌دوید.

برداشت: (و با زبان حال خود می‌گفت) که ای مدعی‌ِ عاشق بودن، عشق کار تو نیست؛ تویی که صبر و پایداری نداری.

برداشت: تو از پیش یک ذره درد و سوختن می‌گریزی، من ایستاده‌ام تا از سر تا پای بسوزم.

برداشت: اگر گرما و آتش عشق‌، بال تو را سوخت؛ مرا ببین که از پا تا سر بسوخت.

برداشت: شمع، تمام شب را در این گفتگو سپری کرد و سوخت و از نور او‌، وقت اصحاب جمع بود. (وقت‌، اصحاب‌ و جمع از اصطلاحات صوفیه نیز هست)

برداشت: بهره‌ای از شب نگذشته بود که زیبارویی او را خاموش کرد.

برداشت: این را می‌گفت و دود بر سر او ‌می‌رفت که این است پایان عشق ای پسر!

برداشت: اگر می‌خواهی عاشقی و عشق را بیاموزی باید بدانی که با کشته‌شدن از سوختن، رهایی می‌یابی.

برداشت: برای کشته‌شدهٔ راه عشق گریه مکن بلکه برای او شادی کن زیرا او شادی را می‌پسندد.

برداشت: اگر عاشق هستی، خود را از بلا دور مگردان و همچون سعدی دست از غرض و خواست بردار. (غرض در اینجا گویا منظور خودخواهی باشد)

برداشت: فداشدهٔ عشق از معشوق دست بر نمی‌دارد حتی اگر بر سر او هزار بلا و تیر و سنگ ببارد.

برداشت: به تو هشدار داده‌بودم که به دریا نروی‌؛ اگر رفتی آماده روبرو شدن با خطرات و طوفان باش.