بخش ۲۱ - حکایت صاحب نظر پارسا

برداشت: یک نفر مانند من، دلش به دست کسی سپرده شده و به همین خاطر، سختی‌ها و ذلت‌های زیادی را متحمل می‌شود.

برداشت: پس از اینکه او به فرزانه‌ای و دانایی شناخته شد، دیگران او را به دیوانگی و بی‌خود بودن متهم کردند.

برداشت: تو به خاطر دوست به من جفا کردی، همانطور که زهر دوستی گاهی تلخ‌تر از تریاک است.

برداشت: تو از دوستان خود آسیب دیده‌ای، مثل میخی که بر پیشانی زده شده است.

برداشت: خیال او به قدری در دل و ذهنش غوغا بپا کرد که تمام وجودش را تحت تأثیر قرار داد و او را آشفته ساخت.

برداشت: او از سرزنش دوستانش بی‌خبر بود، چون مثل کسی که در باران غرق شده باشد، توجهی به آن ندارد.

برداشت: هر کسی که به خاطر خود و آرزوهایش تلاش می‌کند، به راحتی از خطرات و عواقب نامناسبی که ممکن است در این مسیر وجود داشته باشد، چشم‌پوشی می‌کند.

برداشت: در شبی خاص، دیو، خود را به صورت زیبایی در آورد و در آغوش آن مرد قرار گرفت و به او حمله کرد.

برداشت: در صبح زود، آن‌قدر مشغولیت و سرگرمی داشت که به نماز نرسید و هیچ‌کس هم از دل‌سوزی او باخبر نبود.

برداشت: آبی از آسمان به زمین افتاد و نزدیک بام، سرما به قدری شدید بود که در را از سنگ مرمر بسته بود.

برداشت: نصیحتگر به او گفت که خود را در این آب سرد غرق نکن و به معرکه نیفت.

برداشت: از طرف منصف صدا بلند شد که ای دوست، چرا اینقدر به سرزنش پردازی؟ سکوت کن.

برداشت: این پسر با محبتش مرا پنج روز فریب داد و حالا آنقدر به او وابسته‌ام که نمی‌توانم به راحتی جدا شوم.

برداشت: از دیگران نپرس که آیا من خوشحالم یا نه، زیرا خودم به تنهایی بار سنگینی از مشکلات را تحمل می‌کنم.

برداشت: خداوند از خاک انسان را خلق کرد و به او با قدرت، روح پاکی بخشید.

برداشت: عجب نیست اگر من در مقام اجرای خواسته‌اش باشم، زیرا او همیشه با لطف و مهربانی‌اش به من کمک می‌کند.