بخش ۱۱ - حکایت در صبر بر جفای آن که از او صبر نتوان کرد

برداشت: نوعروسی جوان از رفتار بی‌رحمانه و نامهربان همسرش شکایت می‌کند و از زندگی‌اش گله‌مند است.

برداشت: این بیت نشان می‌دهد که نارضایتی از شرایط زندگی و همراهی با فردی خاص، باعث تلخی و سختی در زندگی شده است. شخص احساس می‌کند که در کنار این پسر، روزهای ناخوشایندی را تجربه می‌کند و ترجیح می‌دهد به‌جای این وضعیت، شرایط بهتری را انتخاب کند.

برداشت: افرادی که در اینجا با من هستند، نمی‌بینم که مثل من دلbroken و بی‌قرار باشند.

برداشت: زن و مرد به قدری با هم ارتباط عاطفی و پیوند نزدیک دارند که انگار دو روح در یک جسم هستند.

برداشت: در این مدت که با هم هستیم، هیچ وقت از شوهرم ندیدم که یک بار هم به روی من بخندد.

برداشت: پیر و خوش‌یمن که همیشه نیکو می‌گوید، این سخن را شنید و او انسانی با تجربه و سالخورده است.

برداشت: یکی با لحن زیبا و شیرین به او پاسخ داد که اگر کسی زیباست، باید او را به سوی خود جلب کرد.

برداشت: غصه و افسوس است که از کسی روی برگردانیم که دیگر پیدا کردن مثل او ممکن نیست.

برداشت: چرا از حرف و سخن بزرگ‌تر از خودت سرپیچی می‌کنی، در حالی که اگر این کار را بکنی، وجودت مانند قلمی در دستانش خواهد بود؟

برداشت: روزی کسی به خاطر دل‌سوزی برای یک بنده، احساس عاطفی شد، چون او مطالبی را می‌گفت و مالک یا رهبرش به او ظلم می‌کرد.

برداشت: من به تو وابسته‌ام و کسی مثل تو برایم پیدا نمی‌شود.