بخش ۶ - حکایت در معنی غلبه وجد و سلطنت عشق

برداشت: در سمرقند شاهدی وجود داشت که زیبایی‌اش به قدری بود که می‌توانستی او را به جای خود سمرقند تصور کنی.

برداشت: زیبایی او به قدری دلربا و خیره‌کننده است که همچون تابش آفتاب، انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و این خوشی و بازیگوشی او باعث شده است که اصول و بنیان تقوا و پرهیزکاری در هم بریزد.

برداشت: خداوند در اوج زیبایی قرار دارد، تا جایی که رحمت او را می‌توان نشانه‌ای از این زیبایی دانست.

برداشت: تو در حال رفتن بودی و گذشته از خود، دل دوستان را به تماشا گذاشته‌ای و جان را به خاطر آن‌ها به خطر می‌اندازی.

برداشت: دوست به من نگاهی انداخت و به تندی گفت.

برداشت: ای کسی که به خیالت می‌گویی می‌توانی همیشه در پی چیزی بروی، آیا نمی‌دانی که من خود آن چیزی هستم که تو به دنبال‌اش هستی و به دام تو افتاده‌ام؟

برداشت: اگر دوباره تو را ببینم، مثل یک دشمن، بی‌رحمانه سر تو را از تن جدا می‌کنم.

برداشت: کسی به او گفت: حالا خودت را جمع و جور کن و از این موضوع ساده‌تر به کارهای مهم‌تری بپرداز.

برداشت: تو گمان نکن که به این آسانی به آنچه می‌خواهی خواهی رسید؛ مبادا که جانت را به خطر بیندازی.

برداشت: وقتی مفتونِ صادق از انتقاد و ملامت‌های دیگران آگاهی یافت، از دلش صدایی دردناک بلند شد.

برداشت: بگذار تا زخم تیزی که به من وارد شده، مرا به زمین بیفکند و در خون و خاک غرق کند.

برداشت: شاید این طور گفته شود که این فرد کشته شده به واسطهٔ دشمن و شمشیر اوست.

برداشت: من از خاک کوی تو نمی‌توانم فرار کنم، نداشته‌های خود را به ظلم و ستم فدای آبرویم نمی‌کنم.

برداشت: تو که به خودت بسیار توجه داری، بهتر است که خودت را از این گفتار بازگردانی و به فکر توبه بهتری باشی.

برداشت: از من بگذر که هر چه او انجام دهد، حتی اگر بخواهد به خونی دست بزند، باز هم کارش خوب است.

برداشت: هر شب با آتش عشقش می‌سوزم و صبح روز بعد به لطف بوی خوش او زنده می‌شوم.

برداشت: اگر امروز به محله‌ی محبوبم بروم، همچون روز قیامت برای او خیمه‌ای برپا می‌کنم.

برداشت: هرگز در این نبرد عقب‌نشینی نکن، چرا که سعدی زنده است و عشق او او را به کشتن کشاند.